Page images
PDF

4. In 'utrubi' interdicto non solum sua cuique possessio prodest, sed etiam alterius, quam iustum est ei accedere, velut eius cui heres exstiterit, eiusque a quo emerit vel ex donatione aut dotis nomine acceperit; . . sed si vitiosam habeat possessionem, i. e. aut vi aut clam aut precario ab adversario adquisitam, non datur accessio: nam ei (possessio) sua nihil prodest. Gaj. IV. § 151.

5. Hodie tamen aliter observatur: nam utriusque interdicti potestas, quantum ad possessionem pertinet, exaequata est, ut ille vincat et in re soli et in re mobili, qui possessionem nec vi nec clam nec precario ab adversario litis contestationis tempore detinet. § 4a) I . de interd. 4, 15.

II. Interdicta recuperandae possessionis: a. 2)a§ interdictum unde vi ftet)t bem getoefenen Sefttjer eine§ ©runbftiicfe§ gegen ben Dccupanten be§fetben, toeldjer erfteren burd) 2lntoenbung unmtttelbarer ©eroalt (vis atrox) — ober bei beimlidjer Dccupation burd) 23erbinberung ber 9tiicffebr (bgl. § 89. n. A. 4. 5. § 80. IV. c. 5.), mabrenb nad) dlterem 9t. fd)on erftere aHein ba§ fpdter ent* bebrlid) geloorbene interdictum de clandestina possessione begriinbete — au§ bem Sefi^e bertrieben (bejteirt) fjat, unb gebt intra annum utilem auf 9teftitution cum omni causa unb boHen ©d)aben§erfafc: — actio in factum. $m friifjeren 9t. gab e§ je etn befonbere§ ^nterbift bet ber S3ertreibung burd) SBaffengetoalt (vis armata) unb burd) einfadje ©eroalt (vis quottidiana); im fefcteren galle fonnte ftd) ber 2)ejtetent barauf berufen, bafj er an ben 23er* triebenen felbft ben Sefifc unred)tmafjig ('vi clam precario') ber* loren batte. 2)tefe Serfdjiebenbeit ift im ^uft. 9t. befeitigt unb vitiosa possessio be§ 2)ejeetu§ bem SDejietrenben gegeniiber gilt beim interdictum unde de vi ftetS aU unerfjeblid). b. 3)a§ (nid)t poffefforifd)e?) interdictum de precario tr>irb gegen benjenigen gegeben, toeldjer bie — betoeglid)e ober unbetoeglidje — Sad)e, beren Sefi^ it)m precario (toiberrufltdj) eingerdumt ift, bem precario dans auf S3erlangen nid)t reftituirt. 23gl. '§ 76. I. c. e. § 100. n. A. a. § 121. VI. § 126. I. b. 6. a. 1. Praetor ait: Vnde Tv Illvm Vi Deiecisti Avt Familia Tva Deiecit [eo Restitvas, . .], De Eo Qvaeqve Ille Tvnc Ibi Habvit Tantvmmodo 1ntra Annvm, Post Annvm De Eo, Qvod

Ad Evm Qvi Vi Deiecit Pervenerit, Ivdicivm Dabo. Ad

solam autem atrocem vim pertinet hoc interdictum, et ad eos tantum, qui de solo deiicintur, utputa de fundo sive aedificio; ad alium autem non pertinet. Ulp. 1. 1 pr. § 3 D. de vi. 43, 16.

2. (§ 18. III. A. a. 5.) Pomponius tractat, si fundum meum dereliquero, audito quod quis cum armis veniret, . . et refert Labeonem existimare . . unde vi interdictum cessare, quoniam non videor vi deiectus, qui deiici non expectavi, sed profugi; aliter atque si, posteaquam armati ingressi sunt, tunc discessi. Ulp. 1. 9 pr. D. qu. met. 4, 2. — Labeo ait eum, qui metu turbae perterritus fugerit, vi videri deiectum. Id. 1. 1 § 29 de vi.que licere domino rem derelinquere scribit. Ulp. 1. 6 § 2 D. si serv. 8, 5.

3. Qui ad nundinas profectus neminem reliquerit et, dum ille a nundinis redit, aliquis occupaverit possessionem, videri eum clam possidere Labeo scribit (retinet ergo possessionem is qui ad nundinas abiit): verum si revertentem dominum non admiserit, vi magis intelligi possidere, non clam. Ulp. 1. 6 § 1 D. de A. P. 41, 2.

4. Si clam dicatur possidere . . . de clandestina possessione competere interdictum (Iulianus) inquit. Id. 1. 7 § 5 D. co. div. 10, 3.

5. Ex interdicto unde vi etiam is, qui non possidet, restituere cogetur. Id. 1. 1 § 42 de vi.

6. Qui vi deiectus est, quidquid damni senserit ob hoc, quod deiectus est, recuperare debet: pristina enim causa restitui debet, quam habiturus erat, si non fuisset deiectus. — Quod autem ait praetor 'quaeque ibi habuit' sic accipimus, ut omnes res contineantur, non solum quae propriae ipsius fuerunt, verum etiam si quae apud eum depositae vel ei commodatae vel pigneratae vel . . locatae sunt. — § 31. 33. ib.

6. Ex causa huius interdicti in heredem . . . in factum actio competit in id quod ad eos pervenit. § 48 ib.

7. — non solum resistere est permissum, ne deiiciatur, sed et si deiectus quis fuerit, eundem deiicere non ex intervallo, sed ex continenti. Id. 1. 3 § 9 eod.

b. 1. Precarium est, quod precibus petenti utendum conceditur tamdiu, quamdiu is, qui concessit, patitur. Ulp. 1. 1 pr. D. de precar. 43, 26.

2. Ait praetor: Qvod Precario Ab Illo Habes Avt Dolo

MALO FECISTI VT DESINERES HABERE, QVA DE RE AGITVR, ID

Illi RESnTVAS. 1. 2 pr. eod.

3. Meminisse autem nos oportet, eum qui precario habet etiam possidere. Ulp. 1. 4 § 1 eod.

4. — receptum est rei suae precarium non esse. — Quaesitum est, si quis rem suam pignori mihi dederit et precario rogaverit, an hoc interdictum locum habeat, . . . mihi videtur verius precarium consistere in pignore. Id. 1. 4 § 3. 1. 6 § 4 eod.

5. Illud adnotatur, quod culpam non praestat is qui precario rogavit, sed solum dolum; . . culpam tamen dolo proximam contineri quis merito dixerit. Id. 1. 8 § 3 eod.

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

b. Nulli res sua servit. 1. 26 D. de S. P. U. 8, 2. — Nullum praedium ipsum sibi servire potest. 1. 33 § 1 D. de S. P. R. 8, 3.

c. Nec usus nec ususfructus itineris actus viae aquaeductus legari potest, quia servitus servitutis esse non potest. Pau1. 1. 1 D. de usu et usufr. 33, 2.

d. Quotiens nec hominum nec praediorum servitutes sunt, quia nihil vicinorum interest, non valet: veluti ne per fundum tuum eas aut ibi consistas. Pomp. 1. 15 pr. D. de serv.

e. 1. (ususfructus) a personis discedere sine interitu sui (non) potest. Pau1. 1. 15 D. fam. erc. 10, 2.

2. Cum fundus fundo servit, vendito quoque fundo servitutes sequuntur. Id. 1. 12 D. comm. praed. 8, 4.

f. 1. Et servitutes dividi non possunt: nam earum usus ita connexus est, ut qui eum partiatur naturam eius corrumpat. Pomp. fgm.

2. Per partes servitus imponi non potest. Ulp. 1. 6 § 1 comm. praed.

3. Si unus ex sociis stipuletur iter ad communem fundum, inutilis est stipulatio, quia nec dari ei potest: sed si omnes stipulentur sive communis servus, singuli ex sociis 'sibi dari oportere' petere possunt. Pau1. 1. 19 de S. P. R.

4. Unus ex sociis fundi communis permittendo 'ius esse ire agere' nihil agit. Pap. 1. 34 pr. eod.

5. Si praedium tuum mihi serviat, sive ego partis praedii tui dominus esse coepero sive tu mei, per partes servitus retinetur, licet ab initio per partes adquiri non poterat. Pau1. 1. 8 § 1 D. de serv.

B. 35te einjelnen 2Irten.
§ 94. (§84.) a. $rabialferbttuten.

[Miill. § 89. B. J. § 161. 162. 169—171. P. § 253. 254. Schi. § 185. 187—190. Ku.§530—36.]

I. SPrdbialferbituten (servitutes, iura praediorum) fmb fold)e Serbituten, toeld)e bem jebe8maligen Gtgentumer etne§ ©runbftiide§ al§ fold)em an etnem fremben ©runbftuefe jum 23orteil be§ erfteren juftefjen, fo bafj ba§ Gigentum felbft an bem erfteren etne GirtoeU terung, an bem lefcteren eine Sefd)ranfung erfdbrt. (§ 93. I. a.) 3Me ^rdbtalferbitut erfd)etnt fomit aI§ eine ben beiben ©runbftiiden anbaftenbe juriftifd)e unb jugleid) ofonomifd)e Qualitdt, toeld)e in ber red)tlid)en 2lbbangigfeit be§ etnen (praedium serviens s. quod servitutem debet, btenenbe§ ©runbftiicf) bon bem anberen (prae

« PreviousContinue »