Page images
PDF
EPUB
[ocr errors]

rati

[ocr errors]

Fea, qui lectionem vulgatam e

in scriptore tot doctissimis iisdemque acutissimis viris
toties tractato et polito.

Nemo deterius fortuna est usus. Haberes
Magnum adiutorem, posset qui ferre secundas,
Hunc hominem velles si tradere. Dispeream, ni

Submosses omnis.
Hoc si scriptum reperirem, acquiescerem. Homini im-

portuno, fatuo, maligno haec iuncta optime, puto, ative convenirent. Deterius h. 1. idem fere esset quod co minus, ut Sat. I, 10, 90.: doliturus si placeant din spe Deterius nostra. Ep. I, 10, 19. Dete. el rius Lybicis olet aut nitet herba lapil. rnt lis? Ita tamen, ut maior vis illi vocabulo his quoque als locis insit quam simplici min u s. ,

Deterius, i. q. er minus bene, medium esse quodam modo videtur inter equr peius, Horatio etiam frequentatum, et minu s. Ne

mo, inquit, fortuna sua minus usus est, quam tu, Quinte, qui per Maecenatis familiaritatem ad summum

venire potuisses: me adiutorem si haberes, quicunque 10 obstant quin tu quam longissime procedas, statim sub

moveres omnes. Unum addo. Horatius quum omittere soleat illa inquam, inquit, ubi, uter loquatur, manifestum est, addere tale quid solet ac debet, ubi obscurum esse possit. In vulgata lectione Nemo dex

terius fortuna est usus, an haec de Maecenate Eic dicantur, an de Horatio, et quo sensu,

et quo sensu, ambigitur. est Ambiguitatis culpa haeret in ipso Poëta, si sic scripsit.

In coniectura nostra nihil ambigui: de Maecenate nemo tum ne somniaret quidem.

In iis quae statim sequuntur v. 47.: Non isto vivitur illic, Quo tu rere modo: lectionem a ta Bentleio et é codd. receptam et exemplis firmatam Iate vivitur non bene commutavit Fea cum altera vivi.

Hanc illius interpretamentum recte dicit Bentleius. Illud hợc urbanius.

Sat. II, 2. v. 14. Cum labor expulerit faguru stidia. Sic ex uno Ms. atque ex multorum codicum,

qui habent extulerit, vestigiis vere edidisse censeo Bentleium, non motus iis, quae Heindorfius et

opposuerunt. Extundere enim aliquid, Bentleius or

multis exemplis probat, non esse excutere, ut eiicias et expellas, sed ut invenias et obtineas. Heindorfius quidem negat, consilium aliquid producendi aut lucrandi („die Absicht, Etwas hervorzubringen u. zu gewinnen") inesse verbis Celsi IV, 4.: Aliquando;

S21 atol

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

ro:

[ocr errors]

70 ra:

[ocr errors]

gutture et arteriis exulceratis, frequens ťussis sanguinem quoque extundit. At producendi etiamsi absit consilium, tussis tamen excutiendo producit sanguinem, ut vel hoc exemplo Bentleii observatio confirmetur. Qui quod dicit, id non solum de tali consilio intelligendum, sed etiam de tali modo; eamque explicationem patiuntur ipsa eius verba: „Extundere aliquid non est excutere, ut eiicias et expellas, sed ut invenias et obtineas“; atque illa praeterea, quae sequuntur: „Id polliceri tibi ausim, ubicumque hoc vocabulum occurrit, eodem quo in his locis sensu inveniendi, aequirendi, impetrandi, extorquendi venire.“ Apte idem laudavit Epist. II, 2, 137.: Ex p ulit helleboro morbum bilemque meraco. Quem e Quintiliani Instit. Orat. I, 3. (S. 6.) locum attulit Fea (Sunt quidam, nisi institeris, remissi: quidam imperia indignan. tur: quosdam continet metus, quosdam debilitat: alios continuatio ex tundit, in aliis plus impetus facit.) ut probaret, extun. dere nostro loco idem esse quod retundere, reprimere, enervare, eo parum intellecto mire abusus est Vir clarissimus. Nam extundere ibi, arguta elegantia adhibitum, significat extundendo effingere. Vid. Spaldingii doctam annotationem, Vol. I. p. 52.

De aliis Satirarum, atque etiam Epistolarum, locis alio tempore.

X. Observationes nonnullae in Sextum Empiricum

scriptae ineunte a. MDCCCXV. a Carolo Beiero. Animadversionum criticarum specimen proponere visum est in Sexti Empiri libros, portentosis corruptelis scatentes. Quae coniecturae ut saepe audacissimae videantur: plerasque tamen, speramus, aliquando confirmatum iri auctoritate codicis Regiomontani aut codd. Florentinorum, futuro editori, qui quidem officio suo satisfacere volet, (modo eorum copia fuerit) omnino consulendorum, arbitro Bastio in Répertoire de litterature ancienne par Tiréd. Schoell (Paris, 1808. 8.) T.I, p. 132. Profiteor equidem, me non nisi ad Fabricii recensionem respexisse, a qua, nisi in interpunctione, non discessit J. G. Mund in editione, quae, inchoata Halis 1796.

chartis quadruplicatis, Vol. I. P. I. Hypotyposeon libros continet. Quocirca nescio, si quid alij passim ex his occupaverint. Qualiacumque pericula nostra si forte saga

cioribus ingeniis maturiora iudicia ferendi de scriptore į turpiter neglecto, quamvis prae ceteris cura digao, arcanaque rerum movendi occasionem dederint: satis habebimus. Non cadit autem in nos ea sive modestia sive superstitio, ut cum Mundio monstrosos librariorum oscitantium stupores ipsorum scriptorum antiquorum aut errori aut negligentiae imputare animum inducamus. Etenim si tam superstitiose a codicum, quorum paucissimi adbac, iique non satis integri, atque, ut videtur, haud ita diligenter adhibiti sint, auctoritate standum visum fuerit: nae ita de omni crisi illa, quam ingenio exerceri fas erat, protenus actum erit et conclamatum. Mendas igitur, quales intactas relinquere, male vel sibi vel manifestae rerum veritati diffitentis est, tentabimus coarguere ac corrigere indicandis deinceps singulorum locorum corruptelis factisque eos persanandi (si modo consecuti sumus) conaminibus.

I. Pyk. Hyp. 14, 69. Κατά - Χρύσιππον της διαλεκτικής μετέχει (nempe o κύων). Φησί γρύν αυτόν ο προειρημένος ανήρ επιβάλλειν το πέμπτο δια πλειόνων αν αποδείκτων, όταν επί τρίοδον ελθείν. Emendamus το πέμπτο αναποδείκτω τω διά πλειόνων διεζευγμένω εο concludendi modo, qui a Dialecticis quintus appellatur, quo tam firmiter concluditur, ut non indigeat demonstrationis , i. e. 10, in cuius capite plura sunt disiunctionis membra ex repugnantibus opposita. Cf. Plutarchus de solertia animal. Ρ.969. Οι δε διαλεκτικοί φασιν τον κύνα τω δια πλειόνων διαζευγμένο χρώμενον - συλλογίζεσθαι. De Infinitivo Ehteīv post particulam őtav, ut VIII. adv. Mathem. 441. post el, in oratione obliqua, cum res ex alterius mente refertur, v. Aug. Matthiae Gramm. Gr. mai. §. 537.

Ib. II, 11, 107. "Οταν λέγωσιν οι Στωικοί, είναι τι λεκτόν, ήτοι μόνη φάσει χρώνται, ή και αποδείξει. αλλ' ει μέν φάσει, αντιθήσουσιν αυτοίς οι Επικούρειοι φάσιν την λέγουσαν, ότι ουκ έστι τι λεκτόν· ει δε απόδειξιν παραλήψονται, επεί εξ αξιωμάτων συνέστηκε λεκτών η απόδειξις, εκ των λεκτων δε συνεστωσα ου δυνήσεται προς πίστιν του λεκτών είναι παραλαμβάνεσθαι. Ηic primum enclitice scribendum εί

In postremis autem confusa oratio, quasi žrel non praecessisset; hoc vero inchoat apodosin, quasi deinceps non sequatur part. .

Ib. 125. ει δε πάντα τα σημεία φαινόμενά εστιν επει και πρός τι εστι το σημείον και προς το σημειωτώ, τα δε (Miscell, 1, 1822.)

7

ναι τι.

πρός τι συγκαταλαμβάνεται αλλήλοις etc. corrige προς το σημειωτόν, ut constet cum reliquis.

Ib. 130. exhibetur duplex argumentatio Dogmaticorum: ήτοι ούν σημαίνουσι τι αι κατά του σημείου φωναι φερόμεναι η ουδεν σημαίνουσι και ει μεν άσημοι εισι, πώς αν κινήσειαν την ύπαρξιν του σημείου και ει δε σημαίνουσι τί εστι σημείον έτι ήτοι etc. Corrige et distingue: ει δε σημαίνουσι τι: έστι σημείον. "Ετι ήτοι etc.

Ib. 13, 153. ο λέγων, κατά διάρτησιν ασυνάκτον είναι τινα λόγον, φάσιν μεν προφερόμενος μόνην, αντιτιθεμένην αυτώ φάσιν έξει την αντικειμένην τη προειρημένη.

In his primum retrahendus accentus in v. ασύνακτον. Tum pro αυτώ scribendum αυτώ, σibi, nisi vox omnino infarta. Certe VIII. Mathem. 281. nude dicitur: φάσει μεν αξιών, φάσιν * έξει την αντιτιθεμένην, uti ante ν. έξει fortasse excidit aliquid, ut αντικειμένην.

ΙΙ. Ρ. Η. 13, 16ο. της συνερωτήσεως τοιαύτης γενομένης. Ουχί φώς έστιν [scrib. έστιν), ούκ άρα ότι ήμέρα εστίν. Iterum corrig. έστιν. Sed non potest aliter ότι vim habere, nisi cogitatione suppleveris δυνατόν έστι vel huius modi quid: quae ellipsis addi posset iis, quae explicantur a Grammaticis ad Viger. p. 549. a. Nusquam tamen sic efferri conclusum memini. Ausim igitur au. ctor fieri delendi illud ότι..

Ib. 165. legitur: ει δε έπεται του ανθρώπου τι είναι, το και ζώον αυτόν υπάρχειν, ubi ad ν. έπεται necesβarius videtur Dativus τώ άνθρωπόν τι είναι, post quae verba virgula delenda. Vide de verbi illius constructione cum Dativo 11, 133. 13, 169. VIII. Math. 377. 415. 441. ex. Χenoph. I. Mem. 2, 3η. Deinde corrigere placet αυτό, vix enim αυτόν referas ad άνθρωπον, praecedente ti. Quod etiam si fieri liceret ob leges grammaticas, non tamen liceret ob syllogisticas, cum ita non exprimeretur, ex illo hoc cogi, sed simpliciter, hominem esse animantem. Hoc vero continuo adiicitur demum: και δια τούτο αληθής έστιν ομολογουμένως ή, Πας άνθρωπος ζώον, πρότασις. Εrgo αυτόν non stabit, nisi ante mutaveris ci in tivá: quod tamen non recte fieri videtur, cum S. 164. praecesserit genus neutrum nãy ő περ εαν ή άνθρωπος, νbi pariter atque 163. in νν. πάν όπερ εαν ή καλόν pro εάν scribendum erit άν, si quidem fides habenda regulae, ab Hermanno promulgatae ad Viger. n. 313.

Ib. 168. tò yag [ex menda in Mund. ed. scribitur το γαρ) συμπέρασμα ήτοι φαινόμενόν έστιν ή άδηλον. και φαινόμενον μεν ουδαμώς · ου γαρ etc. - ει δε άδηλον, επει περί των αδήλων ανεπικρίτως διαπεφώνηται (καθάπερ έμπρα

σθεν υπεμνήσαμεν), διόπερ και ακατάληπτά έστιν· ακατάληπτον έσται και το συμπέρασμα. Fabricius pro ει δε άδηλον dedit ουδέ άδηλον. Ιta ακατάληπτον novam inciperet constructionem. Sed tum sententiam hanc mallemus ad. iunctam per particulam ratiocinativam, cum oratio sic foret abruptior. Itemque, si cum Mundio post oúdè ädnàov colo interpunxeris: illi sententiae ut sequens per part. causalem iungatur, desiderabimus: quod etiam in priore argumento factum vides. Sed nihil praeter interpunctionem mutandum. Apodosis incipit inde ab intei.

Ib. 183. Διά δε ταύτα ουδε επικρίναι δυνατόν έστι και περί της αποδείξεως διαφωνίαν. Εxcidisse videtur *

την. cf. enim 182. επεί ούν άδηλός εστιν η απόδειξις

απόδειξις δια την διαφωνίαν την περί αυτής - ουκ έστιν εξ' εαυτής πρoύπτος et 9, 85. επεί τινες μέν φασιν είναι τι αληθές, τινές δε μηδέν είναι αληθές, ούκ ενδέχεται την διαφωνίαν επικρίναι, ubi enclitice scribendum elvai ir et deinde cum circumflexo in penultima επικρίναι. Ibidem statim post recurrit did την διαφωνίαν, αbi ex menda in Mundii ed. scribitur διαφώνιαν. Οuae ibidem mox sequuntur αδύνατον άρα γνώναι, και ότι εστί τι αληθές, in his scribendum cen

semus έστι, ita, ut αληθές non accipiatur pro PraedicaFlo, sed pertineat ad Subiectum ti. Et propterea έστι

cum vi praeponitur. V. Hermann. de em, ratione Gr. Grammaticae p. 86. Pariterque 14, 194. in vv. Ilolla μεν ούν εστι λέγειν scribendum έστι. Νam hoc, pro ένεστί 8. έξεστι dictum, accentum non deponit enclitice; sed retrahit, ut in Ρlat. polit. Ι. 3. p. 329. D. δεσποτών πάνυ πολλών έστι και μαινομένων απηλλάχθαι. Nescio, an etiam VIII. Mathem. 31. in his ο γούν τοιούτος λόγος, ημέρας ούσης, ει νύξ έστι, σκότος εστίν, αλλά μην νύξ έστι, σκότος άρα έστι, συνακτικός μέν καθειστήκει· - ουκ αληθής δε γε ην. είχε γαρ εν αυτώ λήμμα ψεύδος το νύξ εστί, ubi. que scribendum sit ļoti et pūdos mutandum in Adi. ψευδές, post quam vocem commate distinguendum atque in articulo erigendus accentus tó, cum prospectet ad totam sententiam. Νimirum negamus, ψεύδος Adiectivi loco Substantivis addi posse, ita ut cum Substantivo in una comprehendatur notione. Nam in Herodoto II, 174. ψεύδεά τε μαντήϊα mutanda videntur in ψευδέα τε μ. φuibus ibidem opponuntur αψευδέα μαντήία. Sic sollenniter permutantur ψευδέσιν et ψεύδεσιν. V. Schaeferi Index ad Gregor. Cor. in v. Pevons. Probamus tamen Fa. bricium, resistentem Salmasio, qui apud Sext. Emp. ΙΙ. Ρ. Η. 12, 139. pro ψεύδος - εστί συμπεπλεγμένον scribit ψευδές, repugnantibus ΜSS. Ibi enim Praedicati vicibus fungitur; unde fortasse ne salva quidem lectio

« PreviousContinue »