Page images
PDF
EPUB

quae antiquissimam flexionis speciem repraesentant, si. tis illud evincunt. Unde factum est, ut, qualis, nonnativo conveniret tonus, non denegaretur talis accusativo, quum crescens paullatim linguae volubilitas notis quibusdam casum utrumque distinxisset. Huius rei cun causa sit aperta, satis tamen illud videbitur obscurun, quid Graecos commoverit, ut in casibus vere obliquis, genitivo et dativo, accentum promoverent.

Hanc regulam antiquissimis temporibus obtinuisse mihi persuadere nondum potui, quum participia monosyllaba satis ostendant, , in Verbo, quod priscam accentium rationem diutissime omnium servavit, non opus esse. Quid? quod Hesiodi illud 4pvos fluua etc. Aquos quodammodo flagitare videtur. Accedit, quod vel in vocibus quibusdam tertiae declinationis connivebant etiam regentiores. Sic, cum omnes zavrós, navti, Tavtoiv, iidem omnes πάντων, πάσι, posthabita recentiorum lege. Haec tamen, quam diximus recentiorum legem, partim in ipso hoc, quod monosyllabae sunt voces, explicationem suam habet, Nempe eiusmodi vocabula talem habent in etymo vim, ut, si qua flexio accedat, quae, non sensum dicam, sed rationem vocis commutet, satis per se sit clarum, cur promoveatur accentus; neque magis id mirum videtur, quam si hanc in prima et secunda declinatione legem videmus constitutam: Vor quaeque, quae acutum in ultima habet in nominativo, circumflexo notator in genitivis et dativis.

Sed praecipua explicandi ratio petenda est ex genitivis pluralis primae declinationis et ex ionica forma tam secundae quam tertiae declinationis genitivorum numeri pluralis ; quae omnino causa esse videtur, cur ad caeteros etiam casus obliquos haec accentuụm ratio transiret. Nimirum Iones, sicubi consonans terminationem praecedat, & litteram in genitivo plurali solent interponere.

Sic πεσσέων, τουτέων, χιλιαδέων, χηνέων. Ηoc ab Αtticorum idiomate non prorsus abhorruisse probant quae Arcadius p. 156: και χωρίς των παρ 'Αθηναίοις αριθμητικών του χιλιάδων και μυριάδων" ταύτα γαρ παρ' αυτούς περισπων. . ται, παρ' ημίν δε βαρύνονται. Εx his corrigi possunt, quae apud "Suidam de Xacõõv *) sunt dicta, quum debes bat esse xeacadav, Dores eodem modo videntur a interposuisse pro e, unde non est, quod Angãv, aiyãv et que ναικών ex θηράων, αιγάων, γυναικάων orta, multum a

*) Cf, Maittaire de dial. 5. 43.

graecae linguae indole abhorrere dicamus, licet invito Bentleio, v. Porson ad Hecub. v. io6i'et Buttmann (ausf. griech. Gramm. p. 176), aut invidiam facere debebant' etiam formae Ποσειδάν pro Ποσειδάων etc. Hu. ius rei etiam in caeteris casibus, ubi opus esse videbatur Graecis, exstant exempla, ut, cuius infra fiet mentio, vikos, viéi et vicou. Solet enim in attica dia. lecto a implecti ante consonantes, & vero ante vocales. Ita quod alibi álcoi (V. Buttmann ausf. griech. Gramm. p. 227) apud poetas est adedi, non confundendum illud cum forma, quae apud Herodotum -est aréol, IV, 184. Hae vocales interpositae non multum differunt ab iis vocalibus, quas in Verbo dicunt copulantes; rationem, que primam hanc fuisse, qua terminationem cum etymo coniungere solebant antiqui, satis elucere videtur ex iis vocibus polysyllabis tertiae declinationis, quae i, v, o et interdum a habent vocales radicales, ut vocant temere, quum copulativae aut variantes propter mutabilitatem dicendae essent. Sic verbi causa πόλις, πόλεων, πήχυς πήχεων, έθνος έθνέων, κέρας κερέων radices habent πολ non πολε, πη, non πηχε, έθν non έθνε, et κερ non KECE.

Nondum vero huousque mihi occurrit exem. plum, quod, dialectùm ionicam & illud implectere vel jis vocibus, quibus nulla sit consonans in radice, cum. probaret. Haec genitivi plurális ratio non observata est a caeteris linguae graecae dialectis, nisi in omnibus fere vocabulis primae declinationis et in monosyllabis tertiae, ita tamen ut ex contractione solum internosceretur. Sic verbi causa ex nuépa fit ionice ñuepéwv, dorice ήμεράων , attice ημερών, ex μήν primum μηνέων, deinde unvõv. Transiit ita ab genitivo pluralis numéri, ubi salis ex contractione intelligitur, in verbis mono-, syllabis tertiae declinationis haec accentus ratio ad caeteros etiam casus obliquos numerorum omnium,

Quibus rebus breviter exposițis veniendum est ad id, cuius causa haec praefati sumus. Excipiuntur enim ab Arcadio, seu potius Herodiano, p. 134 vocabula quare dam, quae licet monosyllaba sint, genitivum pluralis non in ultima, sed in prima syllaba accenlu notant. Σεσημείωται, inquit, ταύτα μη περισπασθέντα Τρώες Τρώων, τίνες τίνων, πάντες πάντων, παίδες παίδων, θώες θώων, κράτες κράτων (αι κεφαλαι) δάδες δάδων, λάες λάων, δμίες δμώων χωρίς δε τούτων εισί και έτερα, σέες σέων (από των σκωλήκων) και φώδων, ουδένων, φθάντων. His adde quae p. 132: ει δε εις οιν γενική από ευθείας της ες γίνοιτο, τότε ομοτονεί τη γενική πληθυντική, ανδρών ανδροϊν, φωτων φωτοϊν επί

ανδρών, φώτων δε φώτοιν επί πυρσών, πάντων πάντoιν, χειρων χερούν, παίδων παίδoιν. Videsne ut haec concinant,

quae ab Arcadio sunt proposita? Nobis vero si prima dederis, quae de origine genitivi pluralis exposuimus, danda sunt etiam quae sequuntur:

Vox quaeque monosyllaba notatur in genitivo pluralis circumflexo, si consonantem habeat radicem. Huius generis sunt μηνών, χηνών, θηρών.

Excipiuntur δάδων, , φώδων, παίδων, κράτων, utpote exorta ex δαίδων, φωϊδων, παίδων, κραάτων. Νοtantur vero in genitivo plurali gravi accentu quae vocales habent radicem wet & Excipiuntur enim, quorum accusativus singularis numeri per v et vocativus siné s flectitur ut dgūs dovav, Boũs Boav, ypaūs ypañv. *). Discrimen enim tantum est, quantum maximun ésse potest, si compares cum iis vocibus, quarum supra iam fecimus mentionem, ut tóals Tóhemv, rñxus nńzeuv. Hoc dissimile totum. Tales enim vere admisisse & vocalem copulativam ex TIE vocabulo prodire videtur. Hoc enim viếos, viée, uiéolv, vićav habet, quum epica forma huius vocis audiat vios, vit. Huius rei an digamma causa fuerit, nescio; sed conferri possunt vaïs et navis, ypays et gravis, Boūs et bovis et quae sunt huius generis. Certe etiam in attica dialecto digamma in voce taos causa fuit, cur non, quod nusquam alibi ab Atticis neglectum vidi, in tems mutaretur, Vocabulum ons Géwv primum apud Arcadium inter excepta refertur, incognitum illud nostris grammaticis, sed exemplo satis idoneo firmatum. Vide enim quae dudum apud Aristophanem Lysistr. 730 legebantur:

Οίκοι γάρ έστιν έρια μου μιλήσια
Υπο των σέων κατακοπτόμενα. ΛΥΣ. ποίων σέων;

Apud eundem Aristophanem Plut. 537 ogódov genis tivus aeque bene accentu est notatus.

Sequitur ut vocabulorum πάντων πάσι, ώτων et φώTWV reddamus rationem. Quorum prima iam sunt notata ut relicta ex antiquis temporibus, neque urgenda magis quarm ουδένων ούδέσι, quum pronuncietur' ουδενός et ουδενί. De ώτων vero et φώτων, an recte in prima

*) Saepe mirati sumus , quid causae esset, ut xís vocem acuto

notarent grammatici, kis vero circumflexo. Debebat esse aut κίς ad normam σύς, μύς, δρύς aut in accusativo fecti xia ut dia. Rectius vero pis, Sis acuuntur.

acuantur iure meo mihi videor dubitare, quum idonea causa non adsit. Quod ad pas attinet, nihil movisse grammaticos, nisi ut discrimen notarent a pas evidentissimum est. Accedit vero quod neutra vox recensetur inter paroxytona ab Arcadio seu potius Herodiano, nisi putaveris právrov, quo nihil hoc loco alienius, mutandum esse in φώτων. Sed ut hoc credam nihil me movet illud, quod P: 132 ab Arcadio haec proferun. tur: Φωτών φωτοϊν από ανδρων, φώτων δε φώτοιν επί nVQGv. Qua enim regula, Herodiano nimis indigna et, si recte auguramur, ab Arcadii ingenio profecta, haud scio an nihil quidquam inconvenientius sit dictum. Sed quae est regula tam nulla, quam grammatici non secuti essent? Omnes fere huius memoriae Angliae grammatici hanc legem, Porsona praeeunte (V. eius Hecub. v. 45.) quasi sancitam acceperunt. *)

Sęd prorsus alia est ratio genitivi dualis numeri: cuius qualis sit iam exinde elucet, quod nunquam ionica dialectus illud a, de quo commodum disputabamus, in genitivo dualis interponere solet. Inde patet, pon debere ad normam távtwv eliam Távtoiv etc. pronunciari, quum non liceat ionicae dialecto raptéoiv; aut posse et πάντι et πάντος pronunciari, , Quid opus est plura? Scribendum et pronunciandem parcõv a gốs et ωτών ab oύς. . Ferrem hoc altorum si esset ab ovátov OŰtwv non wræv. Sit ita sane, dices; sed nos, quae vere sunt in usu, non quae fingi possunt mente, spectare debemus. Et facile patior, hoc a te mihi obiici, dummodo, non veterum Graecorum, qui omnia quae loquebantur meminerant, sed grammaticorum hanc esse pronunciationem, ac sumere te pro certo, quod controversum sit, mihi concesseris. Sunt enim eiusmodi exceptiones, quasi deverticula grammaticorum, ad quae, equorum sitientium instar, semper reverti solent,

His proxime annectenda sunt, quae apud Arcadium p. 137: επί δέ ονομάτων οξύνονται (αι δοτικαί) τρωσί, βουσί, παισί, χωρίς τού πάσι και πηλεύσι (an πλεύσι a πλέοσι ?) και έτι χωρίς του μηδενός μηδέσι" αι δε δοτικαί προσλαλούσαν (1. προςλαβούσαι) α παροξύνονται πατρί πατράσιν, ανδρί ανδράσιν, υιΐ υίάσιν, et quae dicta sunt p. 128: Προστίθησι δε ο τεχνικός, ότι το μητρός και ανδρός και πατρός από του

*) Sic in: The elements of Greek Grammar; with notes for

the use of those, who have made some progress in the language. Sixth edition. London 1818 p. 167.

cesse est.

μητέρος και ανέρος και πατέρας εγένετο κατά συγκοπήν, διο ουκ εφύλαξαν τον τόνον, ακολουθήσαντα τοις ιδίοις συγγενέσι, πατέρος, μητέρος, ανέρος. "Ετι αμάρτηται και ο τόνος της γυναικός και θυγατρός; et rursus p. 129 : τα δε πατρός και ανδρός και το μητρός συγκοπέντα ήκολούθησε το χαρακτήρι των εις ως δισυλλάβων γενικών. Haec satis contorte sunt dicta et perturbate. Qui enim γυναικός et θυγατρός etc. uni eidemque regulae possunt adaptari, quum hoc syncopen patiatur, illud syllabam yu mutam habeat, ita ut INAE quasi primum sit etymon?

Sed quoniam dictum est de vocibus monosyllabis, deinceps de genere eo vocabulorum est disputandum, quae huc pertinent propter vocalem copulativam, quam diximus, et quae est quasi stirps quaestionis nostrae. Nempe genitivi Θάλεω, Βορέα, Γύθεω, Λυξέω ad quam norniam accentu sunt notata ?' Utra pronunciandi ratio rectius habet? Satis commode, si recte video, haec ex jis possunt dirimi, quae iam a nobis proposita sunt. Sed antequam certi aliquid statuamus, ut regulam, quam ubique Attici strenue sequuntur, proponamus ne

Stat enim lex, quae cam vocalem in substantivis masculini et feminini generis', cui licet in aliam eamque diversam vocalem verti, accentu notari omnino velat. Sunt huius generis vocabula in vs et is desinentia, si vocalis ante terminationem est, ut tólus πόλεως, εγχέλεων, πέλεκυς πελέκεων. Nulla enim est vox, in ultima accentu notata, quae vocalem suam, ut uiunt, radicalem, in aliam quancunque vertat. Unde factum est, ut nunquam attice ad normam nós éws etiam laos Aéws aut vaós véws pronunciaretur. Nunc via est nobis quasi munita. Atticus vel ionicus genitivus in ew ortus est ex do Aeolum, quod cum in ov tum in ew mutari potest, sed ita tamen, ut nunquam liceat vocalem illam quae mutata est in , accentu notari. Itaque Πηληϊάδης Πηληϊάδεω aut Πηληϊάδαo, quod eodem revolvitur. Dicamus deinceps de vocibus in ultima circumflexo notatis ut Oalñs, 'Equñs, Boggas, quae ortae sunt ex Θαλέας, Ερμέας, Βορέας, quorum genitivi Θαλέας, Equédo, Bopéao audiunt vel, mutatis ad normam atticae dialecti vocalibus, Oahteo , 'Equéew, Bopéen. Iam vero si in genitivo syncopen statuas,' fieri non potest ut Θαλέω, Ερμέω, Βορέω pronuncies ex lege ea vocalium, quam commodum proponebamus. Terminatio enim genitivi ex co mutata est in em, cuius prima vocalis non potest accenta notari. Atqui notatur, si Oalém, 'Equéw, Bopéw pronuncies, quum non liceat atticae dialecto ter

« PreviousContinue »