Page images
PDF
EPUB
[merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

thiae indagavit.

Ultima vox in apographis EIPEHA, postremis duabus litteris minio adiectis.

36. Syllabae évéjwy i' et pool in apographis in ipso textu, quum a scriba spatium relictum esset , minio suppletae, item primum I in EŤAICIN in E mutatum.

37. Haec Bekkerus eruit. In apographis nihil. Lacunam post hunc versum notavi versuum quattuor, quos cum parte foli recisos esse antistrophica docent.

42. Hoc versu folium 163. reotum incipit. Omnes, apóyovov, quod correxi. Sermo, est adhuc de navigatione.

Bekkerus et alterum apographum πελάσει. Sed in priore: ΠEΛACCI, εις ut in secundo C atramento parvum e insertum sit.

43. Codex ετάροισι, sed correctum minio.

44. Bekkerus, κοσμείν υμεναίω δε δεσποσύνων. Αpud Burgesium κοσμείν υμεναιω δε δεσποσύνων. Apographa, KOC. MONTMENAIS NAEA ECHOCINEXI, duabus penultimis litteris dubiis. Emendavi haec pro sensu loci et metro.

45. Οmnes εάγει. Deinde και έρως Bekkerus. Apographa ΚΑΙΡΩΝ, sed in priore N in C correctum atramento.

46. Apographa TMIN, minio supra scriptis litteris. NE Deinde codex ανάσσων, sed inductis minio σσ, et supra scri. ptis κτ.

48. Bekkerus μολπαι θράσος αϊουσ', ultima littera, ut in codice sequenti versui addită Apographum posterius post mortal ita, 0142CA. TCIn priore OPACOEAMTC, litteris praeter primam dubiis.

[ocr errors][merged small][merged small][ocr errors]
[ocr errors]

49. Codex plene επιχαρματα. Μox TYIXATHEKHI, sed minio primum I inductum, HI autem in a mutatumi

50. Pro oixoug apographum prius 0401C, alterum JAIC litteris praeter primam dubiis. Ultima minio scripta.

51. Bekkerus ορίζεται δε το φάος γάμων τέλος. Αpographa ΟΡΙΖΕΙΑΡΧΕΥΟΦΑ0CΓΑΜΩΝΙΟΛΟΝ, Litterae Y superscripta minio duo puncta , et duodecimae 4, unde tóda scripsi. Quinta a fine in T mutata,

52. Apographa TΟΛΗ ΠΟΙΟΥΙΥΚΑΤΕΕΡΩ, litteris IT minio inductis.

53. Hic versus in codice in duos divisus est, singulis duo vocabula complectentibus. Apographa AHCEMNONA TIPOCEBAN.. Ιη αείσαι E minio inductum.

55. Bekkerus ελωκε. Αpographa ΕΔΩΚΕΙ, ultima littera minio inducta.

56. Apographum prius AEXOECMOICINAPXEIAIC: in secundo pro tribus primis litteris puncta.

57. Apographa ΙΩ, sed minio I in T mutatum, et praefixum I. Item o in αοιδα insertum.

58. Προ δόμων Bekkerus. Apographa ΠΟΛΙΤΩ, ultimis quattuor litteris dubiis.

59. Bekkerus βαίνουσι τριπλούν, superscripto penultimae syllabae di. Apographa BAINOTCINTTILOIN, inductis minio TT, et supra sçripto 41.

In secundo inter II et 4 insertum atramento I. Althoūv probat Burgesius, "quod rex et praeco idem fuerit. At unde hoc scit? Aut hoc voluit poeta dicere, rex cum praecone et filius veniunt: tum dutthoớv recte se habet; aut hoc, rex et praeco, et filius: idque verisimilius est, quia et diserte commemorat praeconem, et eum mox loquentem introducit. Quare τριπλούν praetuli. Similiter loquitur in Troad. 924. έκρινε τρισσόν ζεύγος όδε τρισσων θεών.

6ο

[ocr errors][merged small]

στείχoυσι, τριπλούν ζεύγος, έχειν χρη
στόμ' έν ησυχία
περί γαρ μεγάλων γνώμας δείξει,
παϊδ' υμεναίοις , ώς φησι, θέλων

ζεύξαι νύμφης τε λεπάδνοις. 65 ΚΗΡ. 'Ωκεανού πεδίων οικήτορες,

ευφαμείτ', ώ,
εκτόπιοί τε δόμων απαείρετε,

ω ίτε, λαοί.

κηρύσσω δ' οσίαν βασιλήίον, 10

αιτώ δ' αίσαν
εύτεκνίαν τε

γάμοις, ών έξοδος
άδ' ένεκ ήκει,
παιδός πατρός τε τηδ', εν ημέρα λέχη

κράναι θελόντων αλλά σίγ' έστω λεώς. 5 ΜΕΡ.

ει γαρ ευ λέγω,

αντ.

62. Apographa AEIXEN, sed minio et I reposita.

63. Codex ΛΕΓΩΝ, sed minio inductae 1 et Γ, supra scriptis Θ et Λ.

64. AE minio correctum in TE, 65. Adscripsi personam praeconis.

67. Εκτόπιοι Βekkerus. Apographa EKIΩΠΟΙ. Mox ATAEIPAIC, sed in priore apographo tertia a fine littera minio inducta, et supra scriptum E. Hoc praetuli.

68. Bekkerus ωτε. Quod nemo non videat reponendum, est in apographis, I minio in T mutato et addito 1.

70. Bekkerus αυτωδαυδαν, ut apographum posterius, In priore AΥΙΩΔΑΥΔΑΝ. In utroque litterae secundae duo puncta minio addita, et primo 4 apostrophus. Correxi haec, ut sensus postulare videbatur. Indico , inquit, reverentiam regis precorque felicitatem et bonam prolem connubio, cuius caussa adveniunt.

71. Ιta Bekkerus. Pro γάμοις apographa ΓΑΜΟΔ.

72. Ita Bekkerus. Apographa, ALENNEXHAEI. Minio apostrophus secundae litterae additus, quarta inducta, item a fine tertia, eique superscriptum , ut sit stel.

74. Codex THA prioribus duahus litteris mipio induotis et supra scripto .CIT. Ultima vox ita scripta

ΑΕΙ». 75. Hic Mégoy in margine Bekkerus. Apographa hoc no

[merged small][ocr errors][ocr errors][merged small]

ex

men praecedenti versui praefigunt, sed pertinens ad v. 75. lie neola minio scripta indicante, quae initio versuum, quibus alia persona loqui incipit, superscribitur. Vacuum spatium unius versus apud Bekkerum et in priore apographo: sequentis versus verba, quae etiam Bekkerus habet, ininio scripta. In segundo apographo nihil plane post v. 74.

1. Oratio haec Clymenae est, quae mortui Phaethontis corpus fumi odorem spargere animadvertens, metuit, ne palam είfiat marito, se illum esse prognatum.

Bekkerus , πυρός είχε θερινυς εν νεκρούς θερηνυαι ζωσαηδ' ανίησι ατμόν εμφανη In priore versu apographa IIT POCOEPINYC, nisi quod in die secundo eorum pro Ñ potius M videtur esse.

In fine prius apographum CEPHION litteris praeter primam et tertiam dubiis, alterum ΘΕΙΙΙΙΟΝ. . Locus hic ad emendandum difficillimus est, ut et corruptus, et mutilus, et perditis, quae praecesserunt. Θερήϊον pro θέρειoν neque defendam, nec damnem,

siquidem fieri potuit, ut haec forma ex aliqua epicorum auctoritate usurparetur de eo, quod ureret vel ignem redoleret.

Aliter in promptu est θερηγενή scribere. .

In initio facillimum iudicavi πυρούσσΕριννύς. Si nihil praecessit, quod ad εν νεκρούς referretur, veluti γυίοις, αniverse dictum sit εν νεκρούς necesse est ,

cum admiratione, etsi de solo. Phaethonte intelligendum. 'Εριννύς autem non ad ignem in - Imortui corpore aestuantem spectat, sed ad culpam Clymenae eiusque culpae poenam trahendum: ignea Furia in mortuis vivens manifestum excitat igneum spiritum fumi. Karvoj ex coniectura adiicias. Apographa de do ficiunt in litteris EMON, sic. Caeterum comparari possunt haeo Plutarchi l. Symp. IV, 2, p. 665. de fulminibus : πολλοί γαρ ούτε καίουσιν ούτε κατάρύττουσιν, αλλ' εώσι περιφράξαντες, ώςτε δράσθαι τους νεκρούς ασήπτους αεί, την Ευριπίδου Κλυμένην ελέγχοντας, επί του Φαέθοντος ειπούσαν» φίλος δε μοι άλουτος έν φάραγξι σήπεται νέκυς· όθεν οίμαι και το θείον ωνομάσθαι τη ομοιότητα της οσμής, ην τα παιόμενα τοις κεραυνοϊς αφίησιν εκτριβομένην πυρώδη και δριμείαν· υφ' ής έμοι δοκούσι και κύνες και όρνιθες απέχεσθαι των διοβλήτων σωμάτων,

3. Ιta Bekkerus, Apographum prius non ultra ΔΟΜΘΥ. Sic etiam posterius, in quo haec vox ita scripta 40MEII.

4. Bekkerus, ποσις ποσις μολπαισιον γαμηλίους. Αpogra

5

μολπάς αύτεί, παρθένοις ηγούμενος.
ου θάσσον; ουκ άμολγον εξομόρξετε,
εϊ που τις έστιν αίματος χαμαι πεσών;
επείγετ', εία, δμωΐδες: κρύψω δε νιν
ξεστούσε θαλάμοις, ένθ' εμώ κείται πόσει
χρυσός μόνη δε κλήθρ' εγώ σφραγίζομαι.
ώ καλλιφεγγές "Ηλι', ώς μ' απωλεσας,
και τόνδ'." 'Απόλλω δ' εν βροτοίς σ' ορθώς καλεί,

10

[ocr errors]

pha TIOEICHOCICMENON, nisi quod in secundo undecima' littera O. Reliqua omittunt. Correxi facili mutatione, quidem TIOEIC nihil aliud esse videtur, quam ITESC.

5. Ιta Bekkerus hunc versum dedit, nisi quod μολπαις. Apographum prius, AIOAIΛIANAYIEIΠΑΡΘΕΝΟΝ. Alterum, ΛΙΟΛΙΛΙΛΝΤΙCΙΠΑΡΘΕΝΟ N. Litterae omnes ante T dubiae. Ultimam vocem ambo omittunt.

6. Apographa versum incipiunt his litteris, 012. Caetera desunt, notato post hunc. versum quinque versuum vacuo spatio. At illi quattuor tantum versus sunt, quos Bekkeri diligentia cruit. Ηic habet Bekkerus oιθασσεουσομολγον εξομόρξετε, unde facile erat veram scripturam restituere. "Αμολγος, quidquid turbidum est, significat.

8. Hic quoque facilis emendatio erat. Bekkerus , ENEL. ΙΕΤΕΑΙΑΛΜΩΔΕC.

9. Bekkerus ξειστοίσι, caetera perspicue. Αpud Burgesium, | ξεστοίσι θαλάμοις, ενθ εμω κει πο.

10. Plane sic Bekkerus, nisi quod κλήθρα plene. Ultimae vocis tantum og apud Burgesium.

12. Αpographa, ΩΚΑΛΛΙΦ, nihil amplius. "Ήλιε plene apud Bekkerum, Afferunt hunc et sequentem versum Macrobius Sat. I, 17. apud quem đ X0000 gɛyyès legitur, et Scholiastes Eurip. ad Orest. 1373. Ed. Matth. ubi ω καλλιφεγγές "Ιλιον est.

12. Apographa KAIPON in principio versus, reliquis omis. sis. Bekkerus , και τόνδε. απόλλων δ' εν βροτοίς ορθός καλή. Αpud Burgesium ορθώς. Αpud scholiastern Euripidis est, και τούδ' 'Απόλλων ούτως ει κλήζη βροτοίς. Αpud Macrobium verεας ita scriptus legitur: όθεν σ''Απόλλωνεμφανώς κλήσει βροtós. Uterque haec memoriter afferre videtur. Porsonus ad Orest. 584. 'Anódova Atticos dixisse negans, legendum censebat , ex τουδ' 'Απόλλων εμφανώς κλήζει βροτοίς. In codicis scriptura ROR satis commode {v Beotois longius remotum est ab ÕSTIS.

« PreviousContinue »