Page images
PDF
EPUB

,

[ocr errors][ocr errors]

επί τη εισόδω, έπειτα, οπότε βούλοιτο εισιέναι επ' άριστον, λέ. you

ότι ούπω δυνατόν το αρίστω έντυχεϊν σπουδάζει χαρ πρός τινας. Είθ' οπόταν ήκη επί το δείπνον, λέγοιμ' άν, ότι λούται. Ει δε πάνυ σπουδάζοι φαγείν, είπoιμ' άν,

άν, ότι παρά ταϊς γυναιξίν εστιν. In quibus verbis quum ser. mo sit de re in sola cogitatione posita, optativus mxol longe convenientior est coniunctivo' ñxn.

Ille igitur quum a Guelf. Par. A. A. suppeditetur, sine dubitatione restituendus est. Ita paulo ante praecedit óróts βούλοιτο héyolu? öv. Qui haec vidit Herm. ad Vig. P. 922, poterat simul pro ει σπουδάζοι legi iubere επειδαν σπουδάζοι. Νam primum, επειδάν legitur in iisdem libris, qui modo οπόταν ηκοι praebuerunt, Guelf. Ρaris. A. B.; ad quos accedunt etiam marg. Vill. et Brem., nisi quod in hoc σπουδάζοι in σπουδάζη transiit, quod male praelaturus erat Schneid. Deinde temporalis par ticulašztaldár melius quam conditionalis ēl respondet praecedentibus οπότε et οπόταν. Denique εί correctoribus optativo cum žrteldáv iuncto offensis deberi, mani. festum est etiam inde, quod in verbis οπόταν ήκοι in Alt., qui optativum retinuerat, ex ónótav factum est el Ut autem in hoc loco, ita etiam VIII., 1, 44, Schneid. sine causa haesit in oπόταν cum optativo. Verba ibi sunt haec. Και γαρ οπόταν ελαύνοιεν τα θηρία τοίς ιππεύσιν εις τα πεδία, φέρεσθαι σίτον εις θήραν τούτοις επέτρεπε, των δε ελευθέρων ουδενί. Ιta quum in omnibus libris uno Alt. excepto scribatur, non potest. huius unius corrupti codicis tanta vis esse, ut pro ónótav ex eo arripiamus óróra , quamquam hoc paulo post his sequitur in simili sententia. Ab his locis diversus est is, qui I., 3, 18. exstat. Ibi enim in omnibus libris ita scriptum legitur. "Όπως oύν μη απολή μαστιγούμενος, επειδαν οίκοι είης, αν παρά τούτου μαθών ήκης αντί του βασιλικού το τυραννικόν. Sed Hermannus, qui optativum eins defendit ad Vig. p. 787. et p. 922., orationem concinniorem fore putat, si etiam nxous in optativo sequatur. Recte quidem, nisi illud ipsum eins hic admodum nobis displiceret. Etenim in re praesenti ant futura optativus particulis &TTELδάν, όταν, οπόταν, sicut etiam reliquis particulis tempus denotantibus, etiamsi per av non compositae sint, tum demum addi potest, quum conditio aliqua accedit.

Cf. Herm. 1. 1. p. 920. 922. Unde discrimen, coniun1 ctivi et optativi in Xenophontis verbis hoc est, ut όπως

μη απολή μαστιγούμενος, επειδαν οϊκοι ής signifcet, cave me flagris caedaris, ubi domum redieris ; qui reditus ipse

tanquam futurus ponitur conditione non addita; sed į optativus simul hanc conditionem includat, si quidem

redire tibt placeat. Iam vero non intelligitur, cur Xonophon hic eiusmodi conditionem cogitari, et Mandanem non tantuni de tempore, quo Cyrus rediturus es. set , sed etiam de eo ipso , utrum omnino reversurus 1 esset, dubitantem introduci voluerit. Quae quum ita sint, non multum absumus, quin verum ducamus 'con- is iunctivum is, quem Heindorfio et Matthiaeo probatum recepit Schneid.

Convertimus nos ad particulas conditionem signi. ficantes, quarum primaria est el. Haec cum ăv coalescit in žáv, hv, äv, et addito xol in xãv (etiamsi). Quae quomodo significatione a simplici ei distinguantur, let ubi in sententiis conditionalibus optativus, ubi coniunçtivus, ubi indicativus ponatur, hic non quaerimus. " Haec enim omnia satis cognosci possunt e Matth. Gr. * Gr. p. 711. sqq. 744. sqq. Buttm. . 126, 9. Herm. ad 2 Vig. p. 812, et 834. sq. Nos nunc unum optativum code sideramus. In quo genere non solum videndum est, utrum optativo el comitanti interdum öv addatur, sed etiam utrum particulas ex æl et av compositas hic modus nonnunquam sequatur. Plerumque enim neutrum fieri, vel ex iis, quae supra de optativo in sententiis aliunde pendentibus omnino monuimus, intelligitur. Hinc fuerunt etiam, qui utrumque, quem modo postimus, usum prorsus damnandum esse contenderent. Et av quidem cum optativo ex el pendente coniungi posse negarunt praeter alios Dawesius Miscell. critt. p. 335., Porsonus ad Phoeniss. p. 301. et Thierschius Actt. Monacc. I., 2, p. 221. Sed apud Homerum in sententiis conditionalibus optativum non semper spernere particulam xe, demonstravit Schaeferus Melett. critt. p.

Quod vero hic nondum inde colligi vult, de particula av in Atticis scriptoribus idem valere, hanc eodem modo usurpari docuerunt Heindorf. ad Protag. p. 535. Herm. ad Vig. p. 83o. et Bornem. l. I. p. 20., qui satis magnum locorum numerum e Xenophonte imprimis congesserunt. In his locis quamquam nonnulli dubiae sunt, fidei ut Cyr. I., 5, 1. Elmot' {véoprii kuoria reposyévoito, ubi non Guelf. et Brem., ut Bornem. scribit, sed deteriores libri, Alt. et vett. edd. , reposyk. voit' av suppeditant satis multa tamen certa huius Usus exempla remanent. Quibus fere etiam adnumeraverim verba ib. IV., 2, 37. "Ayere vűv, lon, o ävøpeç, εί τινες υμών τα μέν κακά μισείτε, αγαθού δέ τινος παρ. η. μών βούλoισθ' άν τυγχάνειν, επιμελήθητε προθύμως, όπως etc. Ubi quum Schneiderus e Guelf. et Par.. Boúholog ku scripsisset, Bornemannum miramur vulgatum poú.

bo. sq.

[ocr errors]

Leobe revocari voluisse, quod correctoribus praeceden. tem indicativum respicientibus deberi non potuit eum fugere. Fischerus autem, qui Boúlnon' av coniecit, se barum rerum imperitissimum ostendit. Quemadmodum tero in his locis äv potest addi, ita alii quidam, sed ü rarissimi, inveniuntur, in quibus necessario adiiciendum est. Onod saepius fit, quum el significat an; quamquam eiusmodi exempla magis ad optativum in interrogationibus obliquis, quam ad optativum in sententiis conditionalibus positum referenda sunt. Ita I, 6, 41. "Ωσπερ ούν προείπον, ει τοιαύτα εθελήσαις και επί rois åv parols (vulgo tous áve pórovs. cf. not. Schneid.) μηχανάσθαι, ουκ οίδ' έγωγε, εί τινα λίποις άν των πολεμίων, optativus per av significat an quem relicturus sis (ob du einen übrig lassen möchtest s. würdest), quum lixois sine év denotaret an quem relinquas (ob du einen übrig lässest). Etiamsi igitur haec verba aliquid vitii contraxisse cam Heindorfio et Schneidero suspiceris, äv certe necessarium est.

Sed av at optativo el comitanti addi potest, ita eodem modo sequente nonnunquam cum el cualescit in particulas táv, ñv, öv, xäv. Repugnat hoc quidem praeceptis eorum grammaticorum, qui has voculas cum optativo coniungi negant. Ex horum numero sunt Ael. Herodianus (To káv, tò ÚTotaxtınòv uóvov, p. 433. Piers.), auctor libri de syntaxi in Bekkeri Anecdd." ('Eáv• ' τούτο, ώςπερ το ει, οριστικούς, ευκτικούς, υποτακτικούς συνα τάσσεται. συ δε, ώ φιλολόγε, ανάλογον φυλάττων, οπότακτικούς αεί συντάσσε. Ι. p. 144.) et Thomas Mag. (Το εάν και το άν, το κάν, το ήν - αεί μετά υποτακtixol tapa rois expipettátous. p. 267.) Sed nostra sententia confirmatur analogia particularum őtæv, önótav, ktedáv, quas ipsas optativum praecedere posse vidimus. Simul vero ex iis, quae ibi disputavimus, apparet, in his omnibus locis non optativum pro coniunctivo, sed particulas exel av compositas pro simplici el positas esse. Factum autem hoc est in sola oratione obliqua per confusionem aliquam huius et rectae orationis. Ut si Graece dicendum est denunciavit illum, si captus fue. rit

, supplicio affectum iri, non tantum rigonyógevoev, őtt εκείνος, ει ληφθείη, αποθανοϊτο vel ότι εκείνος, ήν ληφθη, éxodaveitai scribi, sed utrumque etiam multis modis vàriari et confundi potest. Non mirum est igitur, ali. quoties etiam per tav orationem inceptam, et deinde, quasi el praecessisset, optativum subiunctum esse. Unde derivamus hanc regulam, optativum cum particulis ex al

est.

äv. conflatis coniungi non posse nisi in oratione obliqua. His igitur limitibus ea circumscribenda putamus, quae a Schaefero Melett. critt. p. 87. disputata sunt. . Quae enim exempla regulae a nobis propositae repugnant, ea et pauca, et aliis de causis suspecta sunt, atque maximam partem facile corrixi possunt.

Cf. Werfer. Actt. Monacc. I, 1, p. 102. Prae reliquis memoratu dignissimus est locus Thucydidis III, 44. a Thoma M. laudatus, de quo copiose disseruimus Observv. critt. in Thuc. p. 56. sqq. cl. Add. p. 251. et Reisig. Coniectt. in Aristoph. t. I. p.278. Quem Lecapenus laudat Juliani locum Εγώ δ' ετοίμως παρέξω ταύτα, ήν μόνον έλκειν δυνηθείητε, in eo duvnaste rescribendum videtur; de quo certius iudicaremus, si Iuliani editio ad manus esset. E Xenophonte denique recordamur verborum Cyrop. I, 6, 24. Το δε συνηδόμενόν τε φαίνεσθαι, ήν τι αγαθόν αύτοϊς συμβαίη, και συναχθόμενον, ήν τι κακόν, - επί ταύτά πως δεί μάλλον, συμπαρομαρτείν, in quibus coniunctivus συμβαίνη e Guelph. Brem. Alt. iam pridem ab editoribus repositus

Verum in oratione obliqua táv et similes particulae cum optativo coniunctae non tentandae sunt. (v. Herm. ad Vig. p. 822.), quamquam ne huius quidem generis exempla frequentia sunt apud Atticos scripto

E Thucydide huc pertinent verba VIII, 27. '25 τάχιστα δε εκέλευε - αποπλεϊν ές Σάμον κακείθεν ήδη ξυναγαγόντας τας ναύς, τους επίπλους, ήν που καιρός είη, ποιEto tui. E Cyropaedia unius meminimus dubii loci. Qui enim a Sturzio laudati sunt Lexic. Xenoph. s. xal, S. 38. t. II. p. 623., hi prorsus alieni sunt, quippe in qui. bus xav non ex xal éáy contractum, ut significet etiamsi, sed pro xal av positum sit, ut öv sit particula dopcoroλογική 3. δυνητική; hoc enim κάν ab illo altero ante Hermanni tempora fere nunquam discernebatur. Sed nos in mente habemus verba IV, 2, 6. Op (oi tá v "Toxdνίων πρέσβεις) απεκρίναντο, ότι, κάν, αύριον έωθεν εύζωνοι πορεύοιντο (οι Πέρσαι), καταλήψoιντο (τους Ασσυρίους). Ita a Zeunio editum est. Sed vett. edd. exhibent óri xai aŰqlov tatav, ei sütoovoi etc., quam scripturam tantum abest, ut cum Zeunio omnino absurdam indicemus, ut eam potius eventu rei admodum commendari contendaCyrus enim eodem die ante solis occasum,

ÉTE pkovs övtos g. 9., castra movit, et quum nox ingruis

set, frei vuç &AEYÉVETO G. 15., äua xvégą ab Hyrcaniis, qui novissimum agmen Assyriorum efficiebant, haud procul aberat. Ubi sive xvégas de diluculo matutino cum nonnullis interpreteris, sive seriorem aliquam vesperae seu poctis partem intelligas, tamen ex his verbis

res.

1

mus.

[ocr errors]
[ocr errors]

que com . 28. énel páosłyévero comparatis apparet, Cyrum

supra recte dici potuisse hostes primo mane postridie a consecuturum. Potest vero etiam ea scriptura defendi, ar: quam Zeunius e Guelf. et Par., in quibus tamen divi sin raiñ legitur, atque Zonara restituit. Ex hac rue enim legati quidem Hyrcaniorum affirmant, Cyrum, rah etiamsi postridie demum prima luce proficiscatur, ta111 men vel ita Assyrios consecuturum esse; Cyrus vero

eodem die peracta coena iter ingreditur. Atque haec 1, in scriptura et ob codicum auctoritatem et ob ipsam in

solentiorem structuram partic. röv s. xal v praeferenda videatur. Certe nullo modo cum Schneidero invitis

libris omnibus corrigendum est ότι κάν αύριον, ει έωθεν Ο εύζ. πορ. και καταλήψoιντο.

De particulis conditionem denotantibus satis dictum est. Proxime his subiungimus pronomina et particulas

relativas. Quas quidem optativus ibi sequitur, ubi vel GH oratio obliqua, vel res in sola cogitatione posita est,

vel etiam in re praeterita non de certo quodam et noto hominum vel rerum numero agitur, sed de eo, quem

cogites, quantus tandem ille sit. Ibi igitur res tanles quam saepius facta cogitatur, qui per si qui vel quicunto que explicari et optativus latine saepe per imperfectum mant plusquamperfectum coniunctivi reddi potest. VO

cula év autem ut huic modo addatur, conditio aliqua accedat necesse est, ut optativus mock potentialis notionem retineat (sive, ut alii, v. Heindorf ad Euthyd. p. 311., minus accurate, dicunt, futuri temporis significationem habeat). "Edwxé uov, å stov, dedit mihi ea, quae rogabam. "Édwxé jot, ä aitoinu, dedit mihi, quae . e. si quae v. quaecunque) rogarem (warum ich nur

s. er gab mir jedesmal, warum ich bat). "Edwné moi, ά, εί διαφθείροιτο, αύθις αν αίτoίην, dedit mihi, qμαε, 51 corrumpantur, denuo rogem (warum ich bitten würdé s. wol bitten möchte). V. Matth. p. 751. sqq. Buttm. 9. 126.

Add. etiam Struvii diss. Regiomonti 1816. edita. (Quamquam in hoc libello non omnia pro

bare potuimus. Ita, ut hoc unum obiter commemoreut mus, vix oculis fidem habuimus, quum páxi3. legere

mus, barbarum esse futurum medii Entoivégouar. Id vero at ab aliis scriptoribus (v. Xenoph. Hist. Gr. III, 2, 6.), ita ab ipso Luciano (v. DD. XVII. XVIII.) frequentatum est, ut adeo longe saepius quam &aLVEO. (de quo diximus ad Cyrop. 1, 4, 16.) legatur.] Nunc nolumus longius a disputatione nostra recedere. Significamus igitur, conditionalem, quam diximus, senten

in participio latere (ut Thuc. II, 39.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

bat,

[ocr errors]

101

10!

8* 14. not. 3.

[ocr errors]

STI

ui

tiam

saepe
(Miscell. I. 1822.)

« PreviousContinue »