Page images
PDF
EPUB
[ocr errors]
[ocr errors]

:

[ocr errors]

In eiusmodi igitur locis quum optativus potentialis modi significationem habeat, av constanter additur. Xeno. phontis rexempla quaedam commemorabimus. Cyrop. II., 1, 4. Προς ταύτα βουλευσόμεθα, όπως αν άριστα αγωνι- , ζοίμεθα Ι., 3, 8. Διδόασι τοις τρισί δακτύλοις όχούντες την τα φιάλην, και προσφέρουσιν, ώς άν ένδοξεν το έκπωμα εύληπτό. Τα τατα το μέλλοντι πίνειν. Ubi scriptor non vult dicere ίνα

ει ενδώσι, sed τούτω τω τρόπω, ω, ει ενδοϊεν το έκπ. , εύληπτ. άν ενδοϊεν seu ως οϊονται εύληπτ. ένδούναι αν το έκπ. Ιb. 2, 5. Τα Διηγησόμεθα, ως μάλλον δηλον γένηται , ή επιμέλονται, ως άν εις βέλτιστοι είεν οι πολίται. Cuius loci, ut praecedentis, φαι εκεί prior mentionem iniecit Hermannus Obsery V. critt, in dem Aesch. et Eurip. p. 22., in utroque optativum contra regulas syntacticas pro coniunctivo positum esse puta. bat, quam sententiam nunc ab eo relictam arbitramur. Add, Oecon. 2, 9. Heindorf. ad Gorg. p. 26. et Μatth. Gr. p. 735. sq. Ηinc Cyrop. I., 2, 10, quod vulgo legitur, Και βασιλεύς, ώςπερ και εν πολέμω, ηγεμών αυτούς εστί, και αυτός τε θηρά, και των άλλων επιμελείται, όπως αν

incev, servandum putamus, quamquam París. A. B. marg. Vill. Stob. suppeditant ongaat, quod Xenophontis

Ioquendi usui in structura verbi επιμελείσθαι minus con* venit. Νam legitur quidem I., 6, 3. "Οπως αν ίλεω οι

θεοί όντες ημίν συμβουλεύειν έθέλωσιν, όσον δύναμαι κατά τον σον λόγον διατελώ επιμελούμενος, Sed ibi Guelf. et Βodl. pro otws av exhibent av öv, quam difficiliorem scripturam, per attractionem (εκείνων, & άν) explicandam, a Zeunió receptam atque Heindorfio' probatam, temere repudiavit Schneiderus. Idem tamen recte IV., 6, 57. Τα επιτήδεια όπως έχωσιν, έφη αυτή μελήσειν particularm αν post oras vulgo insertam cum Guelf, et Paris. abiecit. Ita hic locus similis erit verborum I., 6, 16. Πειρά επιμελείσθαι σεαυτού, όπως υγιαίνης, et VΙ., 3, 3. "Οπως αι σκοπαί σοι διαμένωσιν, επιμεληθείς πάριθι, αbi Schneiderus ex uno Alt., depravato codice, futurum duquevoữow edidit. Quod aeque perperam factum Anab. I, 6, 16. Nolumus uti verbis IV., 2, 37. Επιμελήθητε προθύμως, όπως παρεσκευασμένα η. Ιbi enim non quidem παρασκευασθήσεται, quod summa audacia uous scripsit Schneiderus , sed παρασκευασθήναι, guod praestantissimi codices praebent, recipiendum est. Nam quod Schneiderus contendit, „nusquam nos infinitivo coniunxisse nec Xenophontem nec alium probatum scriptorem, meliora discere proterat a Wesselingio ad Diod. Sic.

Tom. II., p. 408. et a Zeunio ad Vig; p. 435. Etenim hic quoque, ut quum particulae as, áste, ştı infinitivo praefiguntur, Graeci duplicem structuram confuderunt. .

[ocr errors]
[ocr errors]

1

[ocr errors]
[ocr errors]

ta.

.

[ocr errors]

modi Quaemadmodum vero in exemplo e IV., 5, 57, laudato,

ita etiam alibi äv a librariis post oras atque os vel ador.

ditum vel omissum est. Cf. varr. lectt. Cyrop. I., 6, 7. met 23. IV., 2, 29. al. Ad scripturam Ongaoi defendenW dam superest e Cyropaedia unus locus VIII., 3, 6. το- 'Έκέλευσε τον Φεραύλαν επιμελεθήναι, όπως αν ούτω γένηται

αύριον η εξέλασις, ώςπερ έδοξε καλώς έχειν. Quae verba TL neque praecedentium exemplorum prorsus similia, et 6. aliqua ex parte dubia sunt. Cf. varr. lectt.

Pergimus ad optativum particulas tempus denotanqui tes comitantem. Quae quidem duplicis sunt generis.

Nam aut tempus, quo, aut tempus, ante vel usque ad tra yel post quod aliquid evenerit, significant. Illae (ut

Exei, éneidÝ, őte, bróta) cum particula äv in unum vo

cabulum (érv 6. čxév, érteidáv, ötav, ónórav) saepe the coalescunt, hae vero (ut nolv, mézou, fos, ?ore) nunquam. le Utrasque sequitur optativus, ubi res quaedam aut ut ois cogitata ab aliquo, aut tamquam saepius, et praeterito

quidem tempore, facta enunciatur. Cf. Herm. ad Vig. B. P: 786. Matth. Gr. p. 739. Unde posterior optativi usus tis explicandus sit, docuit Herm. diss. I. De legibus qui

busdd. subtilioribus sermonis Hom. p. 20. sq. et ad Vig, p. 709. Quod autem optativum actionis repetitio

nem in solo praeterito tempore significare diximus, id 1 diligenter tenendum est, ne ab editoribus passim in

errorem inducamur. Ita quum Schmiederus Lucian.
DD. V., 7. 'Εμοί μόνο αναδίδου την κύλικα, και εφ' εκάστη

δις φίλει με, και ότε πλήρη ορέγεις, και αύθις οπότε παρ' εμού Samolepßáveis e quatuor codd. recte edidisset - nam quae

in Actt, Monaco, a docto quodam hominė scripta sunt, it particulas tempus indicantes in rebus praesentibus et 04 futáris

semper coniunctivum, non item indicativum sibi vindicare, ab Herm. ad Vig. p. 916, 17. satis refutata ej

videbis - recentissimus horum dialogorum editor, Lehmannus, optativos revocavit, quod de re repetenda sermo sit. Verum de hac optativus, qui rei repetitae proprius est, ibi tantum ferri potest, ubi conditio quae

dam accedit. Cf. Herm. ad Vig. p. 931. et quae ad ilit

lum Luciani locum a nobis monita sunt. Iam abonni

nibus his optativis in sententuis temporalibus, ut ita dicai

mus, positis particula öv fere semper abest. Quaeritur vero, anne interdum inveniantur loci, in quibus haec particula eiusmodi optativo accedat. Quae quaestio duplex est. Nam quum äv a particulis, in quibus temporis notio inest, aut seiungatur atque ad modum , qui

sequitur, propius referatur, aut cum iis coalescat : to

quaeritur primum, utrum optativo particulas simplices

2

re

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

öte, ónóta , Intel, Méxou, noiv sequenti nonnunquam öv adable datur; deinde utrum cum hoc modo pro illis simplici- tibe = i bus particulis etiam eae, quae ex av compositae sunt, eativos

orav, órórar, éteidáv coniungantur. Hoc vulgo etiam aromet. ita exprimunt, ut dubitent, an particulae ex đv con- medit flatae non regant optativum. : Quamquam id non satis and ser accurate dictum esse, docent ea, quae supra aliquo in the vid loco innuimus. Optativus enim, sicubi poșt illas vo- 4,5,6. et culas legitur, propter ipsam, quae ei inest, notionem alitem positus est, neque unquam vice coniunctivi fungitur; za part sed őtav potius, onórav et šiteldáv in locum simplicium bate eno vocabulorum õte, órótɛ et ÉTELdÝ succedunt. Iam quod ad priorem, quam posuimus, quaestionem attinet, utrum oplativus cum particulis temporalibus ex äv non compositis coniunctus hanc voculam adsciscat, hoc nun. quam factum putamus. Quae enim apud Homerum inveniuntur exempla particularum επεί αν, ότ' άν et similium cum optativo iunctarum, ab Hermanno in libello modo commemorato p. 17. atque ad Vig. p. 923. et 943. laudata ; haec proprie ad alteram classem referenda, id est, öv non cum modo, qui sequitur, sed cúm ipsis particulis iungendum, atque ab iis more Ionum, nonnunquam vel hiatum vel vocabula seiuncta amantium, in scribendo tantum separatum esse, inde intelligitur, quod in nullo horum exemplorum inter particulas temporales atque äy alia vox interponitur. Idem argumentum docet, etiam ibi, ubi upiv äv, fot' äv, čas av et quae sunt huius generis aliae particulae cum optativo jungantur, äv cum iis pro uno vocabulo haberi, quamquam huc ne Attici quidem scribendo significare ausi sunt. Has vero voculas singulatim considerare placet, antequam ad όταν, οπόταν, επειδάν optativo praefixas accedamus. : In qua disquisitione adscribamus ante fico omnia satis miram notam Schneideri, quae legitur ad ved Anab. VII., 7, 57. Ubi quum vulgo scriptum exstaret, came "Εδέοντα μη απελθεϊν, πρίν απαγάγει το στράτευμα , και Θίμ- * a Borovi napadoin, Schneiderus ex Eton. «v post upiv ad. VII iecit hac adscripta annotatione: „Vulgo deerat öv, quod etiam absque librorum auctoritate addendum fuit, poscente usu scriptorum Atticorum, quem exemplis poetarum docuit Vigerus p. 443. Addo igitur locum Thucydidis II, 6, πρίν άν τι και αυτοί βουλεύσωσι περί αυτών. 16 Platonis in Gorg. sect. 18. tepiv öv Tepatov &moxpivopar og τι εστίν, .At quidnam haec exempla probant? cum coniunctivo au plerumque additum habere. Hoc Lexi vero quemadmodum tam notum est, ut exemplis non indigeat, ita nihil facit ad scripturam sapin äv ánovážou betaling

[ocr errors]

Reloris | Lipos dua

[ocr errors]

pa coni

[ocr errors]
[ocr errors]

Gu

Πρίν

defendendam. Quae ut stabiliretur, exempla proferenda erant, e quibus riv öv, vel cognatas particulas éos äv, ta' čv optativo sequente ab Atticis scriptoribus dieta esse appareret. Optativum enim plerumque simplex zpiv praecedit. v. Cyr. I., 3, 11. I., 4, 14. V., 3, 53, (abi Schneid. verba fws äyysios žlso, temere abiecit, ut demonstratum videbis a Bornem. l. I. p. 56.) Anab. II, 1, 2, III., 3, 5. et Heind. ad Phaed. p. 13. Contra loci, abi dv additum legitur, neque admodum frequentes, et maximam partem dubii sunt. Quod exempla, quae e Xenophonte enotavimus, declarabunt. Cyrop. IV, 5, 36. (v. Matth. Gr. p. 743.) Tous istrovs Éxeheuge quhátteiv μένοντας τους αγαγόντας, έως άν τι σημανθείη αυτοίς. Guelf. Opavs, Paris. tis onuúvn. Hoc Schneiderus recepit, optimo iure, nisi quod fortassis onunun praeferendum est, quam formam, si dubium dueonuave Anab. II., 1, 23. et toquavey Hell, II, 1, 5. 28. excipiatur, alias semper in Xenophonte reperimus. (Bekk. Anecdd. I., 62. Emuña ναι και εσήμηνα ερείς αντί του σημάναι και εσήμανα. Αdd.

Buttm. Gr. §. 90, not. 3.). Nam ne forte in coniun. etivo post praeteritum posito haereas, cogites, etiam

post particulas tempus denotantes, ut post eas, quae de consilio dicuntur, saepe Graeco's cogitata e praeterito in

praesens tempus per permutationem obliquae atque rectae orationis transferre. Cyr. V., 1, 3. Taúrny Exé. - Δευσεν ο Κύρος διαφυλάττειν, έως αν αυτός λάβη. (In ora

tione recta enim diceretur φύλαττε ταύτην, έως αν αυτός héßo.) Add. II, 2, 8. et Phaedon s. 8. p. 14. Hinc etiam Cyr. I., 4, 14. .e Brem. łuthnogy, et V., 3, 53,

Guelf. iron legi posset, pisi ita desideraretur partic. au, sine qua coniunctivum post piv similesque particulas apud tragicos quidem et apud Thucydidem, verum non item apud Xenophontém inveniri alibi videbimus. Ad Aplv av cum optativo autem stabiliendum praeter locós a nobis iam reiectos utatur fortassis aliquis etiam verbis Cyr. VIII., 1, 44. Oróra nga sin ágiorov, évêueεν αυτούς, έστ' άν φάγοιέν τι; sed ibi έστεμφάγαιέν Guelf

. et Paris. prior recepit Schneid. Tum VIII., .1, 6. "Εδοξε τους εντίμους αεί παρείναι επί θύρας, και παρέχειν αυlouis xpažotai, ő, ti äv (quae particula iam pridem ab editoribus e Guelf. addenda erat) Boúintat, tog av eply Κύρος, ubi in. Guelf. est έως αφείη, temere έως αν αφείη

Supersunt duo Hellenicorum loci a Starzio in Lexic. Xenoph. laudati, II., 3, 48.

OVKE οίονται καλήν άν εγγενέσθαι ολιγαρχίαν, πριν αν ες το υπ' ολίγων τυραννείσθαι την πόλιν καταστήσειαν, et Ι., 4, 18. "Ο μάντις παρήγγειλεν αυτοίς, μη προτερον επιτίθεσθαι, πραν

[ocr errors]

2

mus.

αν των σφετέρων ή πέσοι τις ή τρωθείη. Εquibus illum sincerum iudicamus, similem quippe loci Sophoclis, quem posuit Matth. Gr. p. 743; sed in altero, si codices addicerent, lubenter vel coniunctivos reponeremus, vel av delere

Coniunctivum desideramus etiam Hell. V., 4, 47.

Ηaec sufficiant de αν particulis πρίν, έως, έστε, αbi optativus sequitur, addito. Deinceps dicendum est de επειδάν, επάν, όταν, οπόταν optativum comitantibus. Damnat hanc structuram Thomas Mag. p. 267. (TO εάν, το άν, το ήν, και το όταν, αεί μετά υποτακτικού παρα tois éxpißeotátoLs); damnarunt cum eo plurimi recentiores, imprimis inter Anglos, quibus e nostratibus nuper assensit Thiersch. in Actt. Monace. Sed Homero usum particularum επειδάν, όταν, οπόταν sequente optativo satis vindicavit Herm. in locis iam supra p. 23. laudatis. Add. id. ad Vig. p. 786. Eundem usum etiam ad Atti. cos pertinere docuit idem in diss. De praeceptt. quibusdd. Atticistt.' p. XV. et ad Vig. p. 792., atque Schaef. ad Dion. H. p. 403. Add. Matth. Gr. p. 741. not. 1. Buttm. $. 126, 8, *. Oua in re diligenter tenendum est, ut hoc iterum inculcemus, primo loco modum, et tum demum particulam spectandam esse; optativus enim nunquam pro coniunctivo, sed tráv, Éneidáv, όταν, οπόταν pro επεί, επειδή, ότε, οπότε usurpantur. Ubi igitur res non aut ut cogitata ab aliquo aut ut saepius praeterito tempore facta describitur, quibus duabus notionibus exprimendis optativum in sententiis temporalibus vidimus inservire; ibi particulae modo commemoratae cum hoc modo coniungi nequeunt. Quapropter apud Lucian. DD. XV; 2. male legebatur, Επειδαν κοιμάσθαι δέοι, μόνοι καθευδήσομεν, φuem soloecismum coniunctivo' e cod. 3011. reposito correxit Schmieder. Recte etiam Schneid. Anab. VII, 3, 36. soloecum Οπόταν καιρός είη, ήξω παρ' υμάς coniunctivo e libris revocato emendavit. Sed in eodem libro cap. 6. . 8. neque Weiskio neque Schneidero emendatio loci prospere successit. Ille enim quod ante Zeunium legebatur, Αεί εμέμνητο , ως, επειδαν επί θάλατταν απέλθοι, παραδώσει, αυτώ Βισάνθην revocavit; hic cum Zeunio ως, επειδαν απέλθη, παραδώσοι scripsit. Quorum neutrum ferri potest, sed aut énélon, napadóget, aut átéksot, napaducou reponendum est, quorum hoc ego praefero, quum et rarius sit et plurimis libris nitatur. Ita Schneiderus etiam alibi usum optativi post particulas επειδάν, όταν, οπόταν temere vel oblitteravit vel neglexit. Cuius rei insigne exemplum habes Cyr. I, 3, ul., ubi Cyrus ad ayum haec dicit. Στάς άν, ώςπερ ούτος (Σάκας):

« PreviousContinue »