Page images
PDF
EPUB

Wolfium, a quo illud repeterem. Wolfio ea res ex Inemoria exciderat, sed quum accepisset, delitescere ista scripta apud Nauckium bibliopolam, reddita sibi remisit Altenburgum: unde ea statim Matthiae mecum communicavit. Ita factum est, ut horum pvirorum favore promptaque voluntate copia mihi fieret ex ipsis litterarum figuris coniectandi, quid. scriptum esset in codice. De eo codice, cuius duo postrema folia, in quibus haec Euripidis fragmenta scripta fuerant, reciso imo' margine magnitudini codicis aptata, rescripta sunt, deleta veteri scriptura, disseruerunt, quos nominavit Hasius, Wetstenius in Prolegom. in N. T. vol. II. p. 6. vel ex Semleri, editione p. 544 seq. Michaelis, Einleitung in die Schriften des N. B. vol. I. p. 594 seqq. Griesbachius in Symb. crit. yol. II. p. 51 et inde Hug. Einleitung in das N. T. vol. I. p. 241 atque ipse Ha. sius in epistola ad Gailium, in eius libro, cui index le Philologue, vol. IV. scripturae, quae in codice est, specimine in primo volumine exhibito.

Mihi igitur quae adiumento fuerunt, haec sunt: primo quae Bekkeri diligentia eruit, quem legendis codicibus exercitatissimum, ita omnia recte legisse apparet, ut perpauca sint, in quibus oculum fugientes litterae eum fefellisse videantur; deinde apographum illud, quod in adnotationibus prioris nomine distinxi, quod Matthiae mihi misit, iterum iterumque, ut supra dixi, cum ipso codice collatum; alterumque, ab H. * Hasio mihi missum, cuius dissertatio magis in describendo codice, quam in emendandis fragmentis versatur. Utrumque apographum ipsis litterarum figuris ad codicis exemplum pictis, sine medicamine factum est: unde factum coniicio, ut versibus et verbis nonnullis, quae Bekkerus dedit, in iis vacuum spatium relictum sit. Verd In priore, litterae, quae lectu dubiae sunt, asteriscis tipi notatae. Denique quae A. Matthiae emendavit , quae non tam emendationes, . quam declarationes scripturae sunt, in apographis illis ambiguae. Unde fere nihil ali aliud continent, quam quod etiam Bekkerus dedit. Folia illa duo codicis non iusto ordine, iuncta sunt Pars enim ea tragoediae, , quae prior est, incipit fol, ki 162. verso et continuatur fol. eodem rectos, pars poste. kan rior incipit fol. 163 verso et continuatur folio eodem recto. Scripturam in adnotationibus indicavi litteris on capitalibus, sed, qui iudicare de scriptura codicis volent, meminisse debebunt, tenuiores ductus, quales fere sunt, qui transversi currunt, in apographis aut nullos aut ambiguos esse. Itaque litterae H, , M, N sae

[ocr errors]

pissime duplicis I speciem praebent, II, ut, ubi plures harum litterarum continuae sunt, admodum ambigua distinctio sit. Porró litterae I, I, T, T, P facillime confundi possant. Quarum r et P plerumque eo discernuntur, quod longiore recta linea sunt, quam I, I, 7, II, M, N, T, et infra versum aliquantulum descena dunt. Tab I etiam eo differt, quod in summo in duas tenues lineas, ut v, finditur, quae ipsae interdum ob. scuriores sunt. Maxima etiam similitudo est littera. rom A, 1, 1.

Porro rotundae sunt È, O, O, C, quarum tantilla differentia est, ut saepe vix dignosci possint. Denique 2 et perexiguo discrimine discedunt, quum . eamdem formam habeat, quam , nisi paullo minore linea recta. Auget difficultatem emendandi, quod codex hic illic vitivse scriptus est, id quod cor. rectiones minio suprascriptae indicant, quae iisdem sunt litteris, et, ut videtur, ab eadem madu, quae codicem scripsit, factae. Hae medicamini veterem scripturam delentis fortius, quam atramentum, resti. terunt. Visum est tamen, fragmenta, quo facilius legi possent, statim emendata dare, adnotata scriptura codicis.

Burgesius unde fragmenta ista acceperit, non dixit. A Bekkero tamen accepisse puto, siquidem nonnisi in paucissimis aliam scripturam, quam Bekkerus , exhibuit, saepe tamen pravis accentibus. Ipse perpauca attulit, quibus uti quis possit.

Dé fabulae argumento diligentius quaerere nunc nolo. Ad haec fragmenta intelligenda satis est scire, Clymenen, quae ex Sole clam Phaethontem pepererat, Meropi, regi Aethiopum, nuptam esse, Phaethontemque pro filio Meropis haberi. Cui quum, ut Ovidius nar. rat, de origine sua dubitatio iniecta esset, a matre, unde natus sit, accipit, Solemque ipsum ea de re ad ire inbetur. Hinc, ut alia fabulae fragmenta ostendunt, fatalis casus Phaethontis sequebatur, cuius ambustum corpus matri affertur eo ipso tempore, quo Merops nuptias filii instituebat. Deam, vel dearum cuiuspiam filiam ei destinatam uxorem fuisse, verba poetae docent. Sed quae illa sit, ego tanto minus vereor mihi ignotum profiteri, quod etiam Boettigerus, vir veteris mythologiae scientissimus, interroganti mihi non cognitam sibi hanc Phaethonis sponsam esse rospondit.

f

10

est

Ι.
Μνησθείς ό μoί ποτ' είν', ότ' ευνάσθη, θεός,

αίτου τι χρήζεις έν πέρα γαρ ου θέμις
λαβείν σε κάν μεν τυγχάνης, σάφ' στ' ότι

θεού πέφυκας" ει δε μή, ψευδής εγώ. 5 Φ, πώς oύν πρόςειμι δωμα θερμόν Ηλίου;

Κ. κείνω μελήσει σώμα μη βλάπτειν το σόν.
Φ. είπερ πατήρ πέφυκε και κούκ άλλως λέγεις.
Κ. σάφ' ίσθι πεύση δ' αυτό το χρόνο σαφώς.

αρκεί πέπoιθα γαρ σε μη ψευδή λέγειν.
αλλ' έρπ' ες οίκους και γαρ αΐδ' έξω δόμων
δμωαι περώσιν, αί πατρός κοιμωμένου

1. Incipit folium codicis 162 versum. Scena, cuius hoc fragmentum est, non longe a principio fabulae fuisse videtur: unde carmen chori, quod sequitur, parodum fuisse verisimile

Colloquuntur Clymene et Phaethon, cuius persona in codice ad v. 5 minio litteris DAE adnotata, in quattuor sequenti. bus autem versibus vices personarum lineola tantum indicatae sunt. Ita dedit etiam Bekkerus , sed lineolas istas Burgesius omisit, nec personarum nomina adiecit., - Versum primum ita, ut eum dedi, exhibuerunt Bekkerus et Burgesius, de quo deinceps tacebo, nisi ubi ab eo Bekkeri scriptos

, quod in meis manibus est , discedit. Apographum prius EINEOTMA, alterum EINECTIIA, in utroque ante quintam litteram minio insertum 0 cum accentù acuto , et sequenti litterae additus apostrophus, item in A positus acutus. Syllabae on seos desunt.

2. Ita Bekkerus. Apographa TIEPAITAPIOKAIA, ultima littera deficienté, et quattuor precedentibus dubiis. Minio II in 0 mutatum et post eam litteram T.insertum.

3. Bekkerus, τυγχάνης ε.... Unde idem coniecit ετητύμως. ApographaIYIXΛΛΙΤΙΩΔ ΩΝ. Μihi in his vestigiis potius σαφ' , 209 TL latere videbatur; idque reposui.

5. Ultima in apographis sic scripta ΔΩΜΑΘΕΜΌΝ. Η ΝΑΙΟΥ.

6. Apographa ΜΕΛHCACΩΜΑΜ ΒΛΑΙΠΕΙΝICO. • 4. :. 7.. Bekkerus , έπει πατήρ πέφυκεν. ' ου καλώς λέγεις, ad

primam vocem ex correctione supra scriptum notans είπερ. Apographa ΕΠΕΙΤΑCΙΙΙΙΙΕΦΥΝΕΝΟΥΚΑΚΩCAEIII: quarta littera minio in P mutata. Emendavit Burgesius.

8. Apographum prius ATTOTCXPONU, in altero deest Y, in utroque C minio in O mutatum.

9. Apographa ΠΕΠΟΙMAIA1CEMΗΨΕΥΔHEINN, altimum minusculum Nminio additum.

10. Ultima in Apographis KAIIAIA A LAMAN, ultimis duabus litteris minio pictis.

[ocr errors]

σαίρουσι δώμα, και δόμων κειμήλια :
καθ' ημέραν φοιβώσι, κάπιχωρίοις

οσμαϊσι θυμιώσιν ειςόδους δόμων.
15 όταν δ' ύπνου γεραιος εκλιπών πατήρ

πύλας αμείψη, και λόγους γάμων πέρι
λέξη προς ημάς, Ηλίου μολών δόμους,
τούς σούς ελέγξω, μήτερ, ει σαφείς λόγοι.

ΧΟΡ.

στρ.

20

κατά γάν

11. Bekkerus, αι πατρος

. τας γάμους. Coniiciat quis fortasse θέντος γάμους. Sed aperte repugnat , quod sequitur, καθ' ημέραν. Αpographa ΑΙΠΑΤΡΟCIOIAΩΡΙΜΟΙ. Minio in his prima littera inducta et suprą scriptun E ut sit el pro ai. Item minio. quarta a fine littera I in E mutata , supra scripto A. Litterarum formas intuenti, considerantique sequentes versus, non potest dubium esse, quin xowuwuévoy scripserit Euri. pides.

12. Verborum και δόμων, κειμήλια in, apographis nihil nisi primae litterae KAIA apparent. 13. Apographa "ΦΟΙΒΩΟΠΑΝΧΗΜΕΡΟς. Sexta in 4

sem cundo littera non 0, sed C. 14. In apographis nihil nisi, OCMAICIOTMAIIEINA

octava in priore littera incertum , utrnm O an , in altero I, Ultimąe septem litterae ut dubiae notatae.

15. Αpographa, ΟΥΤΑΝΥΠΝΟΥС.... secunda ittera minio inducta, et inter. quintam "et sextam "supra scripto* 4'. In secundo tres ultimae litterae desunt, quae praecedunt autemi, non IIN sed HN sunt:

16. Apographa IITANCAMEPYHKAIZOT ...." ". 17. Apographa, sed dubiis litteris, MENN pro polov. 18. Apographa TOYCEOYCAIKCO MHICPOIEAΦAt

novem ultimis litteris dubiis. Minio octava in E mutata, supra scripto C. Decima et undecima minio coniunctae, ut fieret I, et post eas insertum , atque o, quae tertia decima est, in & mutatum. Post hunc versum Bekkerus ita :

versus vacuus

κατά γαν α manu Cor, e æ ab eadem vi egini? Ο,

versus vacuus. la apographo priore unius versus vacuum spatium relictum, eoque minio scriptum KATATAN. In altero nec spatium, nec

[ocr errors][ocr errors]
[blocks in formation]

Non ta- ft.

voces istae. Sed quattuor versus déesse metra docent. men Burgesius, qui Bekkerum sequutus est, quamvis aperta an-t tistropharum 'indicia aut hic aut in altero carmine animadvertit. Strophas in margine notavi.

23. Ιta Bekkerus. Apographa ΔΕΝΔΡΩΝΚΛΕΙΝΗΝ.

24. Apographa AKMONIAN. RO< 25.- Mutavi metri indició ordinem verborum. Bekkerus,

, 2 όρθρευομένα γόοις. Αpographa ΘΙΤΟΡΕΥΟΜΕΝΛΥΘΟΝ, penultimis duabus litteris dubiis. Prima versiis littera ® minio adiecta sequentique duo puncta superscripta , tertia inducta. A fine quarta littera in secundo apographo est I.

26. Pro πολύθρηνον apographa NOATOPAMAI, quattuor ultimis litteris dubiis,

27. Apographa ETPINOCAOECTLAN, sed @minio in, ductum et supra scriptum A, item apostrophus additus ad 4. Egregie hic versus formam ovocßétas tuetur adversus Porsoni e opinionem, de qua dixi in Addendis ad p. 740 Elem, doctr. metr. Omninoque vereor, ut al in secunda syllaba horum compositorum usurpatum fuerit, ubi prima diphthongum haberet. Apud Euripidem El. 170 iam pridem restituta est vera. scriptura.

29. Apographa BOTANAO. .

30. Apographa EANAN, penultima littera minio inducta et supra scripto 2. Deinde Bekkerus ovvšvytat. Apographa ΣΥΝΖΗΤΑΙ.

34. Apographa MEAIBTAC, r minio inducto, et supra scripto 0. Etiam in ultimo verbo ATEI littera I'minio in X

[ocr errors]

!

mutata.

35. Οmnes ακοντοι. Verum scripturam ante Dobraeum Mat

« PreviousContinue »