Page images
PDF
EPUB

Aristophan. in Lys. 127, μεμούσωμαι καλώς. Dein ευεστοί et εστία permutantur in Aeschyl. Suppl. 377. ut monui in Class, Iourn. N. 5. p. 187. legendo βώλον εύεστού χθονός. Ιbi citantur S, C. Τh. 171. εν ενεστοί φίλη et Δgam. 656. χαίρουσαν εύεστοί πόλιν. Addit Blomfieldus Herodot. I, 85, εν τη ων παρελθούση ενέστού. - Ipse addo : et Ηesych. Kακεστούν κακήν κατάστασιν ή απραγίαν, Exotat et 'Απεστω ap. Herodot. IX, 85, et in Callimach. ap, Suid. in V, necnon 'AELECTO) ap. Antiphontem teste Harpocratione in y, Fuit Eύεστω, sicut Μορμώ, aliaque generis eiusdem, pro daemone quodam habita. De hac re poteram notam scribere longissimam, colligendo omnia fere illa daemonum nomina: sed ea sunt neque teni. poris huius neque loci, De vocibus a me insertis dubitare potest, de sententia minime. Vice εξ εμων δομων, quomodo legerat Bekker, Ms. exhibet, teste Dobraei amico, ες ευωνυμον. Vero proxime. Sensus postulat εις ευωνύμου. Furiae appellantur ευώνυμοι: et Furiarum regina, quam hic intelligi patet e v, infr. 18. SéonOLVO Δήμητρος κόρη, appellari potest ευώνυμος θεά - - v.43. Dobraeus έστροφ, Ipse malim έστρεψ'. - ν. 44. Manifesto legendum Ου γάρ συ σώζεις σεμνά θησαυρίσματα. Hesych. Θησαυρός εις άγαλμάτων και χρημάτων ή ιερών απόθεσιν οίκος. Εadem sunt κειμήλια in Fol. 162. verso, , - ν. 45, 46. Sic lego:

χρυσού, διαρμών εξαμείβομαι, μόλις

ακταινόμενος ΜΕΡ. .

αλλ' άνυσον: ΘΕΡ, ,

έκτοσθεν στέγης.,

Illud oxtaivóuevos plane tuetur Aeschylus in loco simillimo. Etenim in 'Eumen. 36, Pythias, quae iam e scena egressa erat, iterum extemplo redit, Furiarum visa adeo perferrefacta, uti ipsa dicit, 'Ως μήτε σωκεϊν μήτε μ' ακταίνειν βάσιν: quem locum respexit Phrynich. in Lex. Bekker. p. 23. sive ap. Ruhnk. ad Τim, p. 20. Αισχύλος καιούκέτακταίνω 4 φησί - οίον ουκέτ' ορθών δύναμαι έμαυtóv. Ad similem fere locum referri debet gl. Hesychii Ακταίνουσα τρεμούσα ή ασφαλώς κρατούσα : ubi tamen lege άτρεμούσα. Similiter ap. Euripidem Servus in scenam μόλις ακταινόμενος, prae timore redit. Ibi μόλις reposui; quia múlns in singulari est res plane singularis, ut monuit Porson ad Orest. 1081. Mox illud áðr ävv. σον se tueri potest ex Aristoph. Ρlut. 413. Μη νύν διάτριβ'. αλλ' άνυε πράττων εν τάχει [sic enim lego vice έν γέ τι]. Εtenim dictis μόλις ακταινόμενος, Servας orationem sistit, se colligendi causa :, at orationem pergi yult,

23

eli morae impatiens, ut solet esse, rex. Denique defectum me asteriscis signavi, y, 50. Nịhili verbum est ET16εστι φρεις. Scriptores probati semper μεμrpant εισφρήσας. Ιgi

ή tur frustra in Vesp. 162. έκφρει volnit Brunck. in SuppleIdee mento; frustra quoque igéggouy Musgrav, in Cycl. 231.: dd Neque plus tribuerim Photiano Ούκ έκφρώσι ουκ εξαφώσι είε Σοφοκλής : neque coniecturae Porsoni dubilantis εξεφρού

Mev av in Vesp. 125. Quae loca omnia, praeter Sophodeum, sunt alio modo facillime emendanla. Quod ad hunc locum attinet, manifesto corruptelis scatet. Suspicur Ms, exhibere μή δι' Ηφαίστου χόλον Δασπλήτ'Εριννυς μέλαθρα συμφλέξη πυρί. Vocem Δασπλήτις esse aliquoties depravatam monnit Ruhak, Epist. Crit. p. 155. Εadem restitui debet Εumen. 190. ου χρήστηρίοις 'Εν τοϊσδε πλησίοισι τρίβεσθαι μύσος. Ubi, annis prope undeviginti exactis , emendavi 'Εν τοίσδε δεί δασπλήτι τρίβεσθαι μύθος, τηemor Homerici δασπλήτις Εριννύς : quo respexit Hawych. Δασπλήτις, μεγάλων κακών αναπιμπλαμένη, πολλούς πλησιάζουσα οι δε απλήστως τιμωρητική και χαλεπή επί της Equvvúos. Hac occasione corrigi debet et" Plutarch. II, p. 988. Α. Και πλησίον όψιν τω Απόλλωνι περί του χρήστη

ρίου μονομαχούσαν εν Δελφοίς γενέσθαι λέγουσι; scribendo και Ελ δασπλήτιν όφιν –– περιγενέσθαι λέγουσι. Εteninι περιγίγνεgtat est superare.

Amice mea, coniectura δι' Ηφαίστου χολών Δασπλήτ'Εριννυς convenit cum Συ δ', ώ πυρός δέσποινα, Δημήτρος κόρη, "Ηφαιστε τ’ είητ' ευμενείς δόμοις

- v. 54. Suspicor in Msto. esse scriptum ήθρησα καπνός έτ' όσσ' έχει. - V, 57. Ηaec Merops eloguitur. - ν. 58. Scripsit Euripides, opinor, Λειφθέντα

φαυλώς μ' ές μέγαν χειμών' έλαν. Αntiatticista. Eλαν· αντί - του ελαύνειν : Κάνθαρος Μηδεία;

v. 63. Sententiani supplere possum legendo τι μ' αιθέρος ή γας υπό κεύθος , άφαντον ουχ αμαυρώσω. v. 67. Malim κρύφ' έτ' ου. Τ73, 74. Lege τας σφαγάς σφαγές οικτράς, V. 78. Ηaec loquitur Chorus,

Codice Claromontano inter Paris, N. 2245. unde haec descripta sunt, primus, quod sciam, usus est Wetsten. ad Praef. in N. T. Vol. II, p. 6. ibique nonnulla excerpta dedit, fragmentum Sophocli tribuens; good nunc Euripidis esse constat e Macrobio diserte illud distichon citante "Ώ χρυσοφεγγές "Ηλι', etc. ubi conamina Porsoni verba depravata emendantis Tragicus ipse tandem repertus irrita et rata facit. Post Wetstenium Codicem illum oculis : subiecit suis Henricus Hasius ; specimenque aere incudi iussit in Gailii Phi

non satis accurate; uti fama est. terarum damno Codex ille pervetustus non nisi folia

[ocr errors]

έμοις.

[ocr errors]
[ocr errors]

lolog.

Magno lic

A

, , .

duo habet roscripta charactere, quem vocant, capitali. Hinc evenit, ut A, 4, 1: AI, N: T, T, II: 0, C: E, . vix inter se dignosci queant.

E fragmentis hisce, aliisque olim vulgatis, liquido patet, quae fuerit fabulae veconomia. Nempe in sce nam intrabat. Phaethon conviciis commotus, (quod et Oedipus ap. Sophoclem se fecisse testatur Polybi ad mensam,) quae sibi , utpote Solis filio non germano, ingerebantur; matremque, ad nuptias peragendas nato obviam opportune factam, sciscitatur de natalibus falso, necne, dictis. Documenta, quibus Phaethon se filium

Unius etenim voti optionem Clymenae, aut filio eius,

, promi. serat Apollo, (sicut tres optiones Theseo Neptunus at de patre deo nullus esset filio dubitandi locus. Quo audito Plaethon Meropi, frustra dehortanti, consilium aperuit, quod secum constituerat , in alias terras migrandi, quo melius convicia aequalium effugere possit. Artibus ferè iisdem Creonta patrem Menoeceus in Phoenissis, mortem sibi pro patria meditatus, sopitum reddit. E scena egressus

Phaethon illico se ad Phoebum contulit. Currus Solis rogat, votique compos, temeritati poenas dat, ictus fulmine, praecepsque in terram combustus ruit. Nati casum Clynene per nuncium in. telligit: exanimesque artus post ruinam repertos in loco quodam secreto condit, ubi, Merope nesciente Clymenae filium esse Phaethonta Apollini genitum, mater luctus suos renovare poterat. Verum is locus, casu quodam insperato detegitur; et Clymene violati hymenaei iamiam poenas datura erat, nisi Apollo, e machina Deus, rem omnem patefecisset. Er eius ore, ni fallor, venit illa itineris descriptio ap. Clement. Alex. et Longinum, ita legenda (Fragm. VI.]

[łyo dé v eloxov), . geyms (mv) vyrov
ω] παίς, άπειρος ών [συ], μή δε τον δίφρον

αναβής, ελαύνειν (αρμα] μη μαθών [έτι).
Haec dicta , quae ridebat Eupolis ap. Harpocrat. 'et
Photium V. Kατάστασις. Ουκ έσωφρόνησας, ο πρέσβύτα, την
κατάστασιν Τήνδε λαμβάνων άφνω, πριν και μαθείν την εππι-
univ, excipiebat narratio de Phaethonte votoperstante,
necnon de patris monitis, quae descripsit Ovidius, iis
similia (Fr. VII, XIII, XIV, VIII.]

έλα δε, μη δε Λιβυκών αιθέρ' εμβαλών
κράσιν γάρ υγραν ουκ έχων (εκεί πόλος,
κυκλού δίν' άν στήσειε την αψίδ'. όσο
θερμή δ' άμικτος φλοξ, υπερτέλλουσα γης,

[ocr errors]

20,

[ocr errors]

ali. καίει τα γ' εγγύς, τα δε πρόσω μ' εύκρατέχει,
Ε,
Ε δείς εφ' επτά Πλειάδων έχ' ευ δρόμον.

τοσαύτ' ακούσας είτ' έμαρψεν ηνίας
ido κρούσας δε πλευρά πτεροφόρων οχημάτων,

μεθήκεν αι δ' επταντ' ες αιθέρος πτύχας let εγώ δ' όπισθ' ες νώτα Σειρίου βεβως ad

πτήσσοντα παϊδ' ενουθέτουν: και εκείσ' έλα,

και τηδ' ευ στρέφ' άρμα" τήδε mato De vocibus ad sententiam explendam interpositis, quid Is verbis opus est? Hae etenim sunt merae hariolationes.

De mutatis vero, alia est quaestio. In primis erui κυκλού δίχ' άν στήσειε την αψίδ' όσο θα αψίδα στην κάτω διήσει και quae nemo intelligere potuit. Mea lectio reddi

potest Anglice, Shall make the felly of the wheel to stand 010

apart disjointed. Mox redde on eatenus:, subaudi Šv. επι Vid. Porson. Αdvers, p. 294. de formula εν όσω. Dein τ. vice άνακτος dedi άμικτος. Εgregie άμικτον restituit Εurip. sit.

Melanipp. Ir. 13. Heathius ante Porson. ad Toup. p. το 46ο. Deinde καίει τα πόρρω τα δ' εγγύς εύκρατέχει Vitray. ed

IX. 4. Verum hoc Naturae legibus plane oppugnat. 10ml Certe Sol καίει τα γ' εγγύς τα δε πρόσω γ' εύκρατέχει. ri Mox vulgator ter – έχων. Repos ni έχ’ ευ. Istud ευ" in at tali loco est solenne. “Cf. Hom. Il. Y. 309. Oloda yao ΕΙ: ευ περί τέρμα ελίσσεμεν et 466.

Ευ σχεθείν περί τέρμα. Denique vulgata πατήρ δ' όπισθε νώτα Σειρίου βεβως "Ιπ

πευε VV. DD. mire torsit. Manifesto πατήρ est citantis a: Longini verbum; qui scripsit et Évovétel, non vero sa "Inneve : hoc enim e librarii oscitantia proficiscitur vice | πτήσσοντα: quod legerat Ovidius - Phaethon - Paliuit,

et subito genua intremuere timore, Suntque oculis tenebrać Γ,

per tantum lumen obortae. Inter Fragmenta olim vulgata, ad colloquium inter Meropa et Phaethonta pertinet Fr. V. ubi Iuvenis, ut opinor, dixerat

Δόγον δ' όνειδιστήρα δεϊνον ήν βαλείν.,
(cf. Here. F. 218. Λόγους ονειδιστήρας έγδατούμενος) και
respondit pater, ita enim lego,

δεινόν γε τοϊς πλουτούσι δ' έμφυτον τόδε.
ΦΑΕ, σκαίοισί γ' είναι τί δε, πάτερ, τούδ' αίτιον;

ΜΕΡ, κάρτόλβος αυτούς ών τυφλός συνηρεφεί.
και
ΦΑΕ. τυφλάς έχουσι γούν φρένας τα της τύχης.

Ibi fyovou est dativus. Sabaudi lotr. Ad diverbium idem refer Fr. II. ex ore Phaethontis,

ως πανταχού γε πατρίς ή βόσκουσα γή. necnon Fr, XII.

ψυκτήρια Δένδρη φίλαισί μ' ωλέναισι

[ocr errors]

et

[ocr errors]

δέξεται.

[ocr errors]

, .

duo habet roscripta charactere, quem vocant, capitali. Hinc evenit, ut A, 4, 1: AI, N: T, T, II: 0, C: E, . vix inter se dignosci queant. ,

E fragmentis hisce, aliisque olim vulgatis, liquido patet, quae fuerit fabulae veconomia. Nempe in scep thing nam intrabat Phaethon conviciis commotus, (quod et Oedipus ap. Sophoclem se fecisse testatur Polybi ad mensam,) quae sibi, utpote Solis filio non germano, ingerebantur; matremque, ad nuptias peragendas Dato obviam opportune factam, sciscitatur de natalibus falso, necne,

dictis. Documenta, quibus Phaethon se filium etenim voti optionem Clymenae, aut filio eius, promi. serat Apollo', (sicut tres optiones Theseo Neptunus) ut de patre deo nullus esset filio dubitandi locus. Quo audito Phaethon Meropi, frustra dehortanti, consilium aperuit , quod secum constituerat, in alias terras migrandi, quo melius convicia aequalium effugere possit. Artibus ferè iisdem Creonta patrem Menoeceus in Phoe- I nissis, mortem sibi pro patria meditatus, sopitum reddit. E scena egressus Phaethon illico se ad Phoebumero contulit. Currus Solis rogat, votique compos, temeritati poenas dat, ictus fulmine, praecepsque in terram combustus ruit. Nati casum Clyniene per nuncium in. telligit : exanimesque artus post ruinam repertos in loco quodam secreto condit, ubi, Merope nesciente Clymenae filium esse Phaethonta Apollini genitum, ma- || ter luctus suos renovare poterat. Verum is locus, casu quodam insperato detegitur; et Clymene violati hymenaei iamiam poenas datura erat, nisi Apollo, e machina 4 Deus, rem omnem patefecisset. Ex eius ore, ni fallor, venit illa itineris descriptio ap. Clement. Alex. et Lon. ginum, ita legenda (Fragm. VI.)

[{yas de vuelttov], w tymas (tav) vyram
[ω] παίς, άπειρος ών [συ], μη δε τον δίφρον

αναβής διελαύνειν ξαρμαμη μαθών [έτι). Haec dicta, quae ridebat "Eupolis ap. Harpocrat. 'et Photium V. Kατάστασις. Ουκ έσωφρόνησας, ώ πρέσβύτα, την κατάστασιν Τήνδε λαμβάνων άφνω, πριν και μαθείν την εππιkniv, excipiebat narratio de Phaethonte voto perstante, necnon de patris monitis, quae descripsit Ovidius, iis similia (Fr. VII, XIII, XIV, VIII.]

έλα δε, μη δε Λιβυκών αιθέρ' εμβαλών
κράσιν γάρ υγράν ουκ έχων (εκεί πόλος,
κυκλού δίν' άν στήσειε την αψίδ'. όσο
θερμή δ' άμικτός φλόξ, υπερτέλλουσα γής,

[ocr errors]
« PreviousContinue »