Page images
PDF
EPUB

μέ

est VIII. Mathem. 421. το δε συνημμένον - ψευδές. Αφιά Plat. in Cratylo c. 3. contra Stephanum et Cornarium Heindorf et Beck, ,V. II., vindicarunt vet. scripturam: το δε του ψευδούς μόριον ου ψεύδος; licet deinceps recte sequatur: "Έστιν άρα όνομα ψευδές.

II. P. H. 14, 196. disputatur de circulo in concludendo e dicto de omni et nullo, cum tamen universa. lis propositio ipsa demum per inductionem potuerit stabiliri. Et de priore quidem haec ibi leguntur: έκ της καθόλου προτάσεως, της, Πάς άνθρωπος ζώον, την κατά ρος πρότασιν συνάγειν βουλόμενοι, την, [τήν) Σωκράτης άρα ζώον, η δη βεβαιωτική της καθολικής προτάσεώς έστι κατά τον επαγωγικόν τρόπον, ως υπεμνήσαμεν, εις τον διάλληλον εμπίπτουσι λόγον, την μεν καθολικήν πρότασιν δι' εκάστης των κατά μέρος εκ της καθολικής συλλογιστικώς. Textum hic mutilum esse sensit Henricus Stephanus, tacito in versione Latina supplens. Quae exciderint, et ex antecedd. et e seqq. sponte se produnt. Etenim g. 197. post ex. emplum dicti de nullo subiiciuntur haec: την μεν, Ουδείς άνθρωπος τετράπους, πρότασιν εκ των κατά μέρος επαγωγικώς βουλόμενοι βεβαιούν. [puncti Ioco comma ponendum] εκάστην δε των κατά μέρος εκ της, Ουδείς άνθρωπος τετράπους, συλλογίζεσθαι θέλοντες, τη κατά τον διάλληλον απορία περιπίπτουσιν. Ηinc superiora [την μεν καθολικήν πρότασιν δι' εκάστης των κατά μέρος επαγωγικώς βουλόμενοι βε. βαιούν, εκάστην δε τών κατά μέρος, quae ipsa verba repetita lacunae locum dederunt.

1b. 14, 198. τό τε γάρ ει ημέρα εστι, φως έστι, * συνακτικόν έστιν, ώς φασι, του Φώς έστι, ubi ter scribendum έστι, post illud connexurm * excidisse videtur aut μετά τού Ημέρα έστι, ut deinceps legitur, aut ημέρας ούσης. Αlias sententia falsa erit. Idem enim connexum per se non minus συνακτικόν έστιν τού Μή είναι η μέgav: id quod mox diserte exponitur §. 200.

Lib. VΙΙΙ. adυ. Math. 143. Ιδίως (mp. ειώθαμεν καλεϊν σημείον) το ενδεικτικόν του άδηλουμένου πράγματος. δε το πρανότερον επιβάλλει αυτού τη φύσει, - προληπτέον,

των πραγμάτων, [com ma del.] πρόδηλα μέν έστι το εξ αυτών εις γνώσιν ημίν ερχόμενα. Ηaec inde ab ει δ. Hervetus vertit sic: Si hoc autem ad eius (rei) naturan apertius et evidentius intelligendam pertinet etc. quae mira est παρερμηνεία. Sensus hic est: σε ακtem claritas (il: rei affectio, ex qua vel clarior vel obscurior est) pertinet ad eius naturam. Deinde scribendum εξ αυτών i. e. sponte.

Cf. II. Pyrrh. έγ. 182. εξ εαυτής πρoύπτος Plutarchus in Cat. Mai. c. 1. homines per se cognitos vocat αρχομένους γνωρίζεσθαι δι' αυτών. Infra 441. et εα

ει

pra 141.

Sextus dixit autódev, quod volgarem lectionem non videtur stabilire. Nam ibi statim post legitar τα μη εξ αυτών ληπτά, ubi item ΜS. Ciz. αυτών et passim haec promiscue poni observat Fabricius. Nos ubique corrigi malimus: ut, quod 392. legitur cò apóδηλον ου χρήζει αποδείξεως, αλλ' εξ αυτού γνώριμον καθέσηκεν.

Eodem modo aptius legetur in Aeschyli Agam. de morienta 1406. μεθήκεν αυτού κώλα et 1409.

Ούτω τον αυτού θυμόν ορμαίνει πεσών, nhi volgo avrov. In Platonis Cratylo c. 4. et 5. ter pro αυτών Heindorf emendavit αυτών. V. III. Beckii Ani. madru. ad 1. 1. p. 429. In pohtia I, 13. p. 339. E. recte ΙΙ. Αst rescripsit: όταν οι μεν άρχοντες κακά αυτοίς προστάττωσιν άκοντες. Ιtidemque in Demosth. Ολ. Α. p. 9. 1. 12. 5. των πραγμάτων υμϊν εκεινών αυτοίς αντιληπτέον εστίν,

περ υπέρ σωτηρίας αυτών φροντίζετε Hieronymus Wolfius restituit aútav. (Ipsi in Posidonii loco ad Cicer. de of. Τ. ΙΙ. p. 429. restituimus : έπεσθαι τω εν αυτώ δαίμονι et ib. Τ. Ι. p. 353. Antonino III, 1. ει εξακτέον autóv.) Contra ap. Sextum VIII. Math. 376. recte legi Opinor εξ αυτού, φuando quidem praecessit πόθεν έχομεν deičar; quae postrema deinceps cogitatione repetenda sont. Similiter in Plat. polit. I, 15. p. 342. B. recte edidit Ast: αυτή δε (ipsa autem per se ars) αβλαβής και ακέραιός έστιν: ubi volgabatur αύτη, haec. Nec vero huc faciunt exempla pronominis aŭtoï etc. reciproce positi ap. Viger. IV, 6.

VII. Math. 224. Ούτος γάρ (op. λόγος και πρώτος αναπόδεικτος) το μεν έτερον των λημμάτων έχει συνημμένον, το, scrib. τό] ει ημέρα εστί, φώς έστι [scrib. utroque 1. έστι): το δε λοιπόν, [dele virgulam] το ηγούμενον εν τω συνημμένω, αλλά μην ημέρα εστι [έστι), το, φώς άρα έστίν: τρίτον, την επιφoράν το λήγον τού συνημμένου, haec το, φώς epe totiv de transpositione mihi suspecta sunt. Certe inconcinne praemittuntur. Quid, si deletis verbis toiτον, την rescribatur επιφοραν το λήγον του συνημμένου, το Φως άρα έστιν - ? Nam praecedens το δε λοιπόν excladit τρίτον. Νeque επιφορά recte diceretur λήμμα, quod sic ad epitov intelligeretur.

Ib. 236. explanetur forma argumentationis catenatae, compositae illius e δευτέρω αν αποδείκτω, cuius conclusum supprimitur, et e τρίτο αναποδείκτω, cuius supprimitar caput, coniunctionis negatio (αποφατική συμπλοκή), hoc modo: τουτο αυτό (mp. τα αντικείμενον τού ηγουpivov in prosyllogismo hypothetice concluso ex modo Bollenti) κατά μέν την δύναμιν, [abesse debet interpunctionis nota] έκκειται το λόγο, επεί έχομεν τα συνεκτι

[ocr errors]

κα αυτού λήμματα κατά δε την προφοράν παρεΐται. άπερ (nempe prioris, tamquam prosyllogismi, conclusum) táξαντες μετά του, λειπομένου λήμματος του πρώτου (h. e. cum propositione reliqua, quae episyllogismi fit assumptio: ,, atqui primnm': non, ut perversissime Hervetus vertit: cum ea, quae omissa est propositione, nempe prima. Quasi vero legatur λειπόντος!), έξομεν συναγόμενον το συμπέρασμα, το, [scrib, το ] ουκ άρα το δεύτερον, τρίτω αναποδείκτο. ώςτε δύο είναι αναποδείκτους" ένα μεν τοιούτον ει το πρώτος και το δεύτερον, το τρίτον: ουχί δε γε

το τρίτον, ουκ άρα το πρώτος και το δεύτερον ός έστι δεύτερος αναπόδεικτος. έτερον δε τρίτον τον ούτως έχοντας ουχί το πρώτον και το δεύτερον, αλλά μην το πρώτον, ουκ άρα το δεύτερον. (237.) επί μέν ούν του τρόπου, [dele comma] η ανάλυσις έστι τοιαύτη. αναλογεί δε και επί του λόγου και παραλείπεται γαρ το τρίτον, ουχί τα φαινόμενα πάσι τοις ομοίως διακειμένοις παραπλησίως φαίνεται· [dele colon] και τα σημεία εστι φαινόμενα. και μετά του, τα φαινόμενα άπασι τοϊς ομοίως διακείμένοις παραπλησίως φαίνεσθαι, συνάγει το του εκκειμένου, τρίτο αναποδείκτω. ώςτε δεύτερον μεν γίνεσθαι αναπόδεικτον τοιούτον: ει τα φαινόμενα πάσι τοϊς ομοίως διακειμένοις παραπλησίως φαίνεται, [dele virgulam] και τα σημεία εστι φαινόμενα, τα σημεία πάσι τοϊς ομοίως διακειμένοις παραπλησίως φαίνεται ουχί δέ γε τα σημεία πάσι τοις ομοίως διακειμένοις παραπλησίως φαίνεται τα σημεία άρα ουκ έστι φαινόμενα.

Plura in his videntur corrupta. Primum 236. pro έκκειται legendum έγκειται. Possis quidem e stribligine illa argutando sensum elicere hunc: non ignoratur, sed in propatulo est, in conspectum venit, mentis aciei se offert. Aptior tamen videtur sensus : inest pro. positionibus tamquam principiis suis, continetur. Deinde pro συνεκτικά ΜS. Vratislav. praebet συνακτικά, quod, 4 Fabricio repudiatam, praeferimus hoc sensu: επεί τα λήμματα έχει την δύναμιν της συναγωγής. Cf. 239. 424. seg. 233. τούτο ούν δυνάμει μεν έχομεν εν τω λόγω συναγόμενον, et instar omnium 231. όταν τα τινός (scrib. τα τινας] συμπεράσματος συνακτικα λήμματα έχομεν, δυνάμει κακείνο εν τούτοις έχομεν το συμπέρασμα, κάν κατ' εκφοράν μη λέγηται. 439. δύνασθαι εκ των παραλειπομένων ημϊν δυοϊν λημμάτων, [dele virgulam) ανελλιπώς συνάγεσθαι την επιφοράν, et seqq. Ρostremo 237. mutila est prosyllogismi complexio, ita supplenda et rescribenda: o úx apa και τα φαινόμενα πάσι τοίς ομοίως διακειμένοις παραπλησίως φαίνεται και τα σημεία εστι φαινόμενα. Hanc refictionem et praecedentia comprobant et ea, quae continuo sequuntur 238. τρίτου δε τον τοιούτον ου χι και τα φαινόμενα πάσι τοίς ομοίως διακειμές

νοις παραπλησίως φαίνεται, [dele virgalam] και τα σημεία έστι φαινόμενα αλλά μην τα φαινόμενα πάσι τοίς ομοίως διακειμένοις, [virgula debet abesse] παραπλησίως φαίνεται ουκ άρα τα σημεία εστι φαινόμενα. Νimirum prosyllogismi conclusum denuo fit episyllogismi caput. Ceterum de huius ratiocinationis natura cff., quae monui. mus in nota ad §. 26. Quaestionis de formis cogitandi, Lips. ap. Steinacker. a. 1815.

Ib. 277. 'Ανωμολόγηται δε η απόδειξις τω γένει σημείον είναι. δηλωτική γάρ έστι του συμπεράσματος και έσται η διά των λημμάτων αυτής συμπλοκή σημείον του υπάρχειν το συμπέρασμα. οίον, [dele virgulam] επί της τοιαύτης, ει έστι κίνησις, έστι κενόν έστι δε κίνησις, έστιν άρα κενόν: [puncti Ioco conma ponendum) το τοιούτον συμπεπλεγμένον, ει έστι κίνησις, έστι κενόν, δια των λημμάτων συμπεπλεγμένον, ευθύς και σημείόν εστι του συμπεράσματος (insere virgalam] τού έστι κενόν. In his voc. συμπεπλεγμένον priore loco glossa videtur ad tÒ TOLOŪTOV nimis otiose abundans, cum mox sequatur δια τ. λ. συμπεπλ. Deinde in . serenda assumptio: έστι δε κίνησις vel potius scribendum: έστι κίνησις και ει έστι κίνησις etc. Suspicionem autem illam de glossa auget etiam locus §. 421. aliis corruptelis depravatus. Nimirum Sextus ibi docet, unde conclusio hypothetica in modo ponenti falsa fiat: primum, si assumatur per mendacium §. 418. deinde ad formam, si concludatur a consequente ad antecedens ita, ut connexum non incipiat ab assumptione, exeat in conclusum 5. 420. (Cf. ΙΙ. Ρ. Hypot. 13, 147. seq.); denique, si ipsum connexum infirmum sit, ita, ut aliquando, ordiens a vero, possit desinere in falsum, 5. 421. ubi haec habentur: αλλά δή, αν εξετάζωμεν, δύναται το μεν δια των λημμάτων συμπεπλεγμένον αληθές είναι [5] ημέρας ούσης: οίον το τοιούτο, φως έστι και ει η μέρα έστι, φως έστι. Ρrimum e dicto 1. 277. forte reponenda forma Attica TOLOŪTOV: eademque mox recurrit. Praeterea patet, sententiam invertendam esse: φώς έστι και, ει φώς έστι, ημέρα έστι: sed totum illud connexum και ει ημέρα etc. potius delendum, ut το δια των λημμάτων συμπεπλεγμένον h. 1. dicatur sola assumptio praeter connexum: qua de significatione v. Quaestio de formis cogitandi p. 25. Idque eo verius videtur,, cum contiηuetur hoc modo: το δε συνημμένον [.] το αρχόμενος από της δια των λημμάτων συμπλοκής, και λήγον επί το συμπέρασμα (ita, ut ipse syllogismus sit παντως περαντικός eiusque σχήμα ου μοχθηρόν), ψευδές [fortasse corr. ψεύδος] οίον το τοιούτον, ει φως έστι και εί ημέρα εστί, φως έστι. δύναται γαρ το συνημμένον τούτο, νυκτός ούσης, από αλη

θούς άρχεσθαι της συμπλοκής, λήγειν επί ψεύδος, το, [scrib. τό) ημέρα εστί [εcrib. έστι, και δια τούτο είναι ψεύδος etc. Connexum illud nemo, opinor, mihi obloquetur restituenti, Pic: ει φώς έστι, ημέρα έστι, deletis και εί et φώς έστι. Similiter perversis connexi membris, quae tamquam assumptio ac complexio iterarentur, turbabatur, olim II. P. Hyp. 147. in fin. Tum fortasse scribendum aut &exóuevov, ut plerumque, aut ante anyelv inserenda xal ad exemplum 268. 419. et 332., ubi pro rò s', quod inchoat apodosin, respondentem protasi iva etc., scribendum videtur tóda, illud, ut vertit Hervetus. Poterit etiam illo in loco, quo de nunc maxime agebatur, post anyeiv'addi dé, ut 14. ubi 5. seq. continuo post νν. ενδέχεται γαρ, απ' αληθούς ποτε [scrib. ποτέ) αρξάμενον [.] τού ημέρα εστίν [έστινή, επί ψεύδος λήγειν, το, (το) εγώ διαλέγομαι, ησυχάσαντος εμού

eadem subsequuntur, a librario, varias lectiones conglutinante, repetita : και ενδέχεται, απ' αληθούς άρμό μενον επί ψεύδος λήγειν, το, εγώ διαλέγομαι. Οuae eo facilius spuria se produnt, cum proxime excipiantur ab his: πρίν γάρ άρξωμαι διαλέγεσθαι, απ' αληθούς μέν ήρχετο [, του ημέρα εστίν [έστιν]· επί ψεύδος δε έληγε [, το [το] εγώ διαλέγομαι,

Ib. 416. Συμπλέξαντες γαρ ούτω τα λήμματα, νύξ έστι, και ει νύξ έστι, σκότος εστί, ποιούμεν συνημμένον συλλογισμόν,

λήγοντα .. εις το συμπέρασμα τοιούτον, * νύξ έστι, και ει νύξ έστι, * σκότος εστί. Verba, quae utrimque asteriscis notavimus, oscitanti librario deberi, qui oculis ad superiorem curioxnv aberrarit, vel nobis tacenres ipsa manifesto docet,

Ceterum ubique reHis iam duo accedant corollaria.

Verba Origenis contra Celsum p. 341. gépovol de και επί ύλης τον τρόπον τούτον apud Fabricium ad Sext. Emp. p. 66. b. vertuntur sic: Super hac materia exem. plum huiuscemodi affertur. At ita non indefinite knl ülns dictum oportuit. Praecesserat autem formae abstractae, at loquuntur, descriptio : υπάγεται γε ο λόγος τρόπω τοιoúrą. Tum post superiora' sequitur exemplum, quod vocant, in concreto. Itaque verba illa hoc modo interpretamur: Verum etiam formam illam sive modum ad materiam (i. e. ad exempla singularia) accommodant.

Quae ibi sequuntur, εί επίστασαι ότι τέθνηκας, και έστιν δ επίστασαι, τέθνηκας. ει δε επίστασαι ότι τέθνηκας, ου τε. θνηκας, επεί ουδέν ο τεθνηκως επίσταται δηλονότι εί επίστασαι ότι τέθνηκας, ου τέθνηκας, και ακολουθεί – το [corr. τό] ουκ άρα επίστασαι ότι τοθνηκας - vertuntur sic: Si scis te mortuum esse, quia, quod scis, verum esse debet,

tibus,

pon, έστι.

« PreviousContinue »