Page images
PDF
EPUB

PHILOSOPHI

OPERA OMNIA.

AD

OPTIMORUM LIBRORUM FIDEM

ACCURATE EDITA.

EDITIO STEREOTYPAC. TAUCHNITIANA.

TOMUS I.

Insunt libri de Ira, de consolatione ad Helviam, de cons. ad
Polybium, de cons. ad Marciam, de providentia, de tranquillitate

animi, de constantia sapientis.

[blocks in formation]
[ocr errors][merged small][merged small]

ARGUMENTU M.

ram,

a

DE I RA. (Iu textu sequimur Ruhkopfiavam, reducta tamen aliquibus in locis lectione Lipsii, Gronovii, al.)

LIB. I. Cap. 1. 2. Irae habitus et signa. 3. 4. Quid sit ira. 5. 6. Negat, iram esse secundum hominis natu

7-12. Iram nec omnino ad ullam virtutem , nec ad bellicam facere. Contra Peripateticos. 13-16. Disseritur contra cosdem in doctrina de affectibus. De ira in iudice damnanda.

LIB. II. Cap. 1. An ira a solo impetu , au a iudicio proficiscatur. 2-5. Decribitur ira distinguiturque a crudelitate et furore. 6 — 10. Iram non esse virtutis vec sapientiae, nec naturae humanac. 11 – 14. In ira nihil esse inagni. Vinci posse. 15 - 17. De Germanis Scythisqne; de oratoribus. Contra Peripateticos. 18-22. De remediis irae, quibus caveatur , ne in eam incidamus. De constitutione corporis et institutione puerili. 23—24. De suspicione etc. 25 — 28. De externis irae occasionibus. 29. 30. Regulae proponuntur, quibus caveatur ab ira.

LIB. III. Cap. 1-4. De remediis irae, si inciderimus. Distinguit, et contra Peripateticos disserit. 5-8. De statu irati, ortaque irae ab infirmitate, et a consuetudine cum morosis. 12. Horlatur, ut moram affectui adiiciamus. Illustrat hoc exemplis, 12. Platonis, 13. Socratis; quibus opponuntur 14-15. Camhyses, 16. Da

SENECA Vol. I.

rius, 17. Xerxes, 18-22. Sulla, Caligula, alii. — 24. Lenitatis exempla ab Antigono, Philippo, Augusto. 29. Excusandum esse adversarium; nobilius esse, iram vincere. 38. Tollendam esse suspicionem, importunitatem, invidiam, exspectationes nimias. 39 — 41. Quomodo alius irascens sit placandus. Nou oratione: sed spatio dando: simulando iram: removendis tacite irae instrumentis: deinde vel metu, vel sermone eum abstinendo. In fine cohortatio ad pacem mansuetudinemque.

[ocr errors]

DE CONSOLATIONE ad Helviam, matrem. Scripta commentatio, quo tempore Seneca, Messalinae invidia inter adulteros Iuliae, Germanici filiae, haud dubie falso accusatus, in Corsicam relegatus erat ab anno U. 794-801. annum fere quadragesimum agens.

CONSOLATIO AD POLYBIUM mortuo eius fratre, optimae indolis et spei iuvene, a. 794. Polybius is ipse libertus fuit Claudii Caesaris a studiis, magni habitus ab eo, laudatusque magnopere Senecae, at Suetonio teste (Claud. 28.) improbus. Interfectus est Messalinae machinationibus a. 800. Adhaesit olim opusculum libro de brevitate vitae, cuius capila sunt XX. Sed nonnisi pauca ab initio desunt.

CONSOLATIO AD MARCIAM, Cordi Cremutii historici filiam, mortuo filio Metilio, optimae spei viro(cf. cap. 24.), quem illa, ut antea patrem, (qui inedia vitam finierat,) per tres annos iam continuos luxerat.

DE PROVIDENTIA, ad Lucilium Iuniorem, Siciliae praefectum, cui ct Epistolas et Quaestiones naturales inscripsit, (cuique poem ina, quod titulum gerit: Aetna, tribuendum esse videtur, cf. Wernsdorf. Poet. lat. min. T. IV. p. 11 — 25.)

[ocr errors]

ceterum ignotum. Ostendit cap. 1. providentiam esse. Bonos viros ab deo amari, ideoque castigari. 2. Ma-. la ab iis vinci, gloriamque augeri. Exemplo Catonis. 3. Mala esse quasi medicinam ; ducere ad vera bona; a viris bopis volentibus accipi, praebentibus se Deo et Fato. Fatim enim esse, h. e. ab aeterno constitutum, quid gaudii, quidve doloris tibi accidat. 6. Repetit, mala non esse, quae bonis accidant, Deumque inducit ad robur et fortitudinem exhortantem.

DE TRANQUILLITATE ANIMI, ad Anp. Serenum, praefectum vigilum Neronis, de quo

Plin. H. N. 22, 47. Tacit. Ann. 13, 13. Scriptus liber, cum redisset ab exilio Seneca, et Neroni instituendo praepositus esset. Cap. 1. Praemittitur epistola Sereni, in qua ille queritur animi sui queruli et morosi statum, a tranquillitate remotum. 2. Seneca taedium hoc sive fastidium quoddam esse asserit. 3. Eum inorbum agendis rebus depellendum, sed tamen et otio, eoque literato. 4-6. In negotiis gerendis primum esse, ut nosmet ipsos noscamus, dein negotium, denique homines, 7–8. Conferre ad tranquillitatem amicitiam ; obesse patrimonia nimis arnpla. 9. Resistendum luxui, etiam in comparandis bibliothecis. 10. Molestias leniri alienarum adspectu. Cupiditates non longe mittendas esse, sed ad propinqua et facile habenda. 11. Sapientem contemnere mortem, et praeparatum esse ad omnia tam bona quam mala. Exempla illustrium ex alto cadentium. 12 – 14. Nimia curiositas et rolungayuooúvn vitanda. Adversa hilari oculo adspicienda. Exempla. 15. Odium omne et fastidium generis humani abiiciendum. Vitanda simulatio et anxia sui observatio. Solitudo et consuetudo cum hominibus prudenter miscendae. De otio sapientis et vita privata.

DE CONSTANTIA SAPIENTIS, ad eundem Serenum. Cap. 1 - 2. Laus Stoicorum et Catonis. Paradoxon: Sapiens non afficitur iniuria. 3. Nam

« PreviousContinue »