Page images
PDF
EPUB

ως ότ', εν δρυμούς στοναχεύσ', αηδων οικτρά κωκύρισα παναμερεύει, άμμoρoς τεκνών, αποκ' εσπάραξεν

αλετός, όρνις

αλίου κάνασσα πετράν- Πέφευγε, ταν κοράν άγαλμα Βριταννικάων, κατθανοϊσ' ουκ έστιν όπως κιχάνη

νόστιμον αμαρ.

αλλ' έην καλά, Χάριτές το ένα άκροις, αβρά παίζουσαι, βλεφάροις γέλασσαν, έν δε φώς παρήίσιν ήν ιδείν νε

ανιδος ώρας:

[ocr errors]

φεύ· μάτην άρ' ίμερόεσσα Πειθώ εγκάτιζε χείλεσι, και λαλεύση νέκταρος πολύ γλυκίων από γλώτ

τας ρέεν αυδά.

ουδέν ού χραίσμησε το κάλλος» ουδέν ου Τύχας δωρήματδ' ως ακμάζει το ρόδον βαιον χρόνον, είαρος παίς,

και ταχύ γηρά.

δύσμορον στένω σε, κόρα: τέθνηκας
ήρινό καιρώ πολύκλαυτος άβας:
ούχι σαϊς εύναϊς πoκα λαμπάδων γα-

μήλιον αίγλαν

α τεκούσανέσχεθεν ουδ' υπήρχε σοι γλυκό βλάστημα τεκνών, βίοιο κάρτεράσμιον γάνος, ελπίδων τε

φέρτατον άνθος.

όλβιοι μάλ' εισιν, όσοις γελά τι παίς εν αγκαλήσι λάλημ' άναυδον, κάτι μάλλον ή τι λάλημαπ' όμμά

των καταφαίνει:

ου τόδ' ήν σοι μόρσιμον· ου βρέφος τι φίλτατον, μίμημεπιτίτθιον τεύ, μαμμίαν' κίκλησκε σε φεύ γλυκεία

φροντίς όλωλε.

όλβιοι μάλ' εισιν, όσοις άγευστος των κακών λάμπει βίος: ουδ' άμησε νερτέρων κοπές, πριν αν εξίκωνται

γήραος ουδον

ου τόδ' ήν πεπρωμένον· ου παρήν σοι γηροβοσκεϊν τους τοκέας: θάνες γαρ, κούφον ως σκιάς όναρ, ή νέφους εί

δωλον άμαυρόν.

ή μάλ' άρρηκτον μένος έστι Μοίρας, νηλεές τ' ήτορ Βοτανάν μεν όδμα, αν μέσω λειμώνι θανοϊσ', ες άλλο

ύστερον αύθις

i Vide Pierson. ad Mær. p. 258.

βλαστάνει θέρος καταβαίνομεν δε άμμες, οι σοφοι, καθάπαξ ες Αίδουεύδομές τ' ατέρμον' άγαν, και ουκ-έ

γέρσιμον ύπνον.

Σέμν' άναξ, το δ' ήσθ' αν έτόλβιος, σοι εί γε μή τις, ωμός έων, άλάστωρ εκ θεών, τόδ' ύβρισεν αύ, θύγατρός τ'

εύνιν έθηκε:

αλλά μάν ουδ' όλβιόν εσθ' όλως τι
τοϊς βροτοίς, τοϊς άμερίοις· το μέλλον,
ούτις εσθ', δς οίδε το γαρ, παλαιών

έρνος ανάκτων,

[ocr errors]

πράν ποκ' ευδαίμων, έπαθες μεγίστων κλαυμάτων επάξια: πώς φράσαιμ' αν σον κακών κλύδων', ότ' υπερπικρώς αι

ώνος αμέρθη

γήραος βάκτρευμα το σον φίλιστον; άρα μεμνήσθαι σε τα τάσδ' οίω ευφρόνας, ότ' άλγεσι μυρίοισιν

ούδας έκανες

αθλίως δανείς· ότε, προσγελώσα τον γέλων πανύστατον, εξόλωλε, καν μέσω καλά θανάτω, τεού το

χάρμα βίοιο,

1 Vide Porson, ad Orest. 614.

αν το πρίν κίκλησκες ΑΜΗΛΙΑΝ· φεύφρούδα νύν σοι πάντα τάδ' ουκ έτ' έστιν έν νέκροις γαρ ούσα παλίντροπός ποθ'

ίξεται αύθις ;

α γέρον δίστανε, δι' άλγέων το αγρίων έβας, ότε δεμνίοισι κειμένα ψυχορράγεεν· λέγειν τι

έσχετο φωνά

δόσφατον ποθεϋντι· τεών απ' όσσων δακρύων είβοντο ροαι, το δ' έστης νέκρος ώς, όπάνικ έτ' εμπνεοίσας

χείρα πίαζε

χειρ,-ότε σμίκρον τι λυγροϊέρωτος
δακτύλω τώ σε περίαπτε τεκμαρ-
αρ' έην τότ', ει πότε, Μοίρ, άγαν σος

πικρός δίστος.

αλλ', άναξ, μη κλαίε· τί τέγγεται στον όμμα λυπρόν δακρυόφιν και θανείν χρη τους βρoτούς και γάρ τις υπεκδραμείται

δίκτυον "Ατας;

χαϊρέ μοι, χαΐρ' αύθις, άναξ έτ' έσται ευδία σοι μειλιτόεσσ'· έτ' αύθις έσσεαι μάκαρ το γαρ ήκ' επ' άκρον

γήρας κάνεις,

ως ότ' εν δυσμήσιν απoίχεται φώς.
Εσπέρου πάγχρυσον, ος ουρανούχων
αστέρων κάλλιστος, όσοι κατ' αιθέρ,

ίσταται άστηρ.

JACOBUS BAILEY,

Coll. Trin. alum.

In Comitiis Maximis.

1811.

POEMA NUMISMATE ANNUO DIGNATUM, ET IN

CURIA CANTABRIGIENSI RECITATUM.

Prælium cum Gallis in BUSACI montibus commissum.

ODE LATINA.

Cor clariori luce superbiens,
Pater diei, surgis ? amabiles
Cur aura respirans susurros

Verrit agros leviore flabro ?

Risus amcenos cur, vaga flumina,
Ridetis ? Albent nubila et ætheris
Tractus, et exultans pererrat

Flamma comâ trepidante cælum.

Amplector omen lætus ; et audio
Per
pura

cæli concava non melos
Terrestre: mens ardescit--ipse

Surripior mihi. Parce, quisquis

« PreviousContinue »