Page images
PDF
EPUB

ar

rogaffet , modo gradus magiftratuum nom
curbarentur. Cic. Phil. V, 13. Solebant vero
consules , quem ordinem initio magistratus
instituerant , eumdem per totum annum te
nere, donec eum morem antiquum C. Julius
Cæsar mitigaret. Sueton. Jul. XX. Immo Au
guftus omnem ordinem plane fuftulit , pro-
miscue perrogans sententias, ut magis quil-
que attenderet. Sueton. Aug. xxxv.
L. Sententiam finguli dicebant ftantes

L. E formula uf: QUOD C. PANSA VERBA FE- demque CIT DE-DE EA RE ITA CENSEO. Bris. ordine dhe son. de Form. 2. p. 169. Integræ ejusmodi senatorum sententiæ exstant apud Ciceron. Philip. III, 15.V. 4. VII. 11. IX. 7. & apud Livium paffum. Nec licebat consulibus interpellare dicentes , quamvis aliena multa immiscerent , quod data opera nonnunquam faciebant , qui senatus consultum fieri nollent.(d) Quum

enim
(2) Erant & aliæ artes , quibus SC. impedie-

bant Senatores. Poftulare enim poterant, ut
confulerentur finguli, vel, fi cor non essent le-
natores , quoc numero licebat perseribi SC.
clamabant: numera senatum. Feftus bac voce
+-338. Cælius apud Cic. Epift. VIII, 17. SC.
enim a justo paucioribus factum per INFRE-
QUENTIAM FACTUM dicebatur , & ir-
ricum erat. Liv. XXXVIII, 44. Tempore Cice-
ronis ducenti senatoręs frequentem fenacum
conftituere videbantur . Cicero ad Q. Fratr.
Epift. II, 1. Poftea cccc. quod sublatum ab Au-
gulto, Dio Call. Lib. Liv. p. 545. qui tamen
fequente libro p. 550. eumdem Auguftuin fee
natorum numerum secundum cogulas SCci for-
pas definiville aic.

D 3

enim ante & post occafum folis illud fieri non poffet ; Gell. XIV, 7. folebant diem dicenHo eximere, vel no&tem poftulare, ut ita re infecta difcedendum effet senatui. Cicero Epift. ad Quint. Frarr. H, 1. Epift. ad Att. IV, 2. Gell. IV, 10. Qui plura capita una oratione complectebatur, is jubebatur DIVIDERE SENTENTIAM , Cic. ad Famil. 1, 2. pro Milon. VI. Senec. Epift. XXI. Qui alterius fententiam fequebantur, ADSENTIRI se unico verbo ajebant. Et hoc erat verbo adSentiri, quod opponitur alteri muto adfenfui, quo quis pedibus ibat in alterius sense tentiam. Utramque loquutionem jungit Liv. XXVII, 34. L. Verurius d. Licinius censores eum tonderi de Squallorem deponere, don in fenatum venire, fungique aliis publicis muneribus cogerunt , fed tum quoque aut verba aita fentiebatur, aut pedibus in fententiam ibat. Nonnunquam non omnino adfentiebatur quis fententiis antea dictis , fed aliquid præterea addendum cenfebat', & tuin utebatur formula: SERVILIO ADSENTIOR, ET HOC AMPLIUS CENSEO. Cicero Philipp. XIII,

21. (e) II. Pro Ll. Di&tis denique fententiis, consulis erat, Tententia. vel pronunciare illas , vel easdem supprimere. rum fa. Licebat ei in tanța varietate fententiarum , aaque di earum auctores & principes edére, fimulque

.
jubere, ut quisque ex pronunciatis sententiis

unam

(e) Aliquando etiam in altercationem abibanc

senatorum fententiæ. Cujus rei exempla collegit Briffon. de Form. II. p. 184. fequ.

unam ampleSteretur. Et id fibi vult follemnis illa locutio : PRONUNCIARE SENTENTIAM, apud Cicer. ad Famil. X, 12. I, 2. Formula , qua tunc utebatur conful , hæc erat : QUI HÆC SENTITIS, IN HANC PARTEM, QUI ALIA OMNIA, IN ILLAM ITE, QUA SENTITIS. Quæ verba lege præscrinta explicat Plin. Epift. VIII, 14. His dičtis senatores mutabant locuin, & finguli eo discedebant , ubi recitata fuerat, quam probarent , fententia. In quamcunque vero partem frequentior concefferat senatus, de ea dicebat consul: HÆC PARS MAJOR VIDETUR, & in eam fententiam deinde conficiebatur Senatufconfultum. Brisson. de Form. II. p. 184.

LII. Varro equidem apud Gellium Noft. LII. SeAttic. III, 18. Senatusconsulta vel per discef- natuscon.

sulta quo. fionem vel per exquisicas finguloruin senten

tuplicia tias facta fcribit, quum contra Atejus Capito & Tubero nullum sine discessione SC. fieri potuiffe cenfuerint. Sed falva res eft. Ad omnes SC. fiebat difceffio : fed non semper finguli rogabantur fententias , & hinc illa demin SC, per disceffionem facta dicebantur , ad quæ non fingulorum fuerant exquisitæ fententiæ. Huber. Digreff. 1, 31, p. 87.

LIII. Denique SC. sollemniter fcribebatur, LIII. ita, ut primo dieş,

deinde locus , ubi fenatus ha- Scripta bitus, tum porro, qui scribendo adfuerint , (1) conto

D 4

po

(f) Scribendo enim aderant aliquot Senatores.

Nonnunquam fi scribis publicis hoc committere
nollent, ipG viri amplifuni hanc in se operam

susci

poftea, quis ad senatuin retulerit, & denique, quid placuerit fenatui, referretur. Integra SC. verbis fuis legitimis præscripta exAtant in L. 20. S. 6. D. de hered. petit. ubi tamen plura mendofe fcripta esse animadvertimus, & apud Ciceron. ad Fam. VIII, 7. Frontin, de a guadult. 11. Brisson. de Form. II. p. 198. Omnium vero integerrimum eft SC. Marcianum de Bacchanalibus , egregie illustratum a viro amplifGmo, Corn. van Bynkersh. de relig. peregr.

Dis. Il. po 259. Opufc. LIV.Conformata a

LIV. Verum ne fic quidem ratum erat SC. uribunis nifi tribunis etiam placuiffet, qui, eo perle. & illata cto & probe expenso, litteram T, fierepublica edi Cere- yideretur addebant. Valer. Max. II, 2. 7. Sin ris,

minus placeret , fuo illo sollemni VETO intercedebatur , moraque fiebat SCto: AU . CTORITATES perscribi folebant. Cicero ad Att. V, 2. ad Fam. VIII, 7. Id est, ut explicat Dio Caff. LV. p. 629. έ μούτοι και τέλος τι ως κεκυρωμδύη ελάμβανών, αλλά ακατώριτας, égigveto, non vim SC. obtinebat, sed auctoritas Jenatus dicebatur. Hæc vero auctoritas non vim legis habebat, fed efficiebat, ut eadem de re iterum referri posset ad senatum. Cæl. apud Cic. Epift. VIII, 8. Poftremno scriptum SC. in ædem Cereris, Liv. III, 55. vel in ærarium deferebatur, Sueton. Auguft. xciv. & tunc senatus dimittebatur formula follemni : P. C. NEMO VOS TENET, vel NIHIL VOS MORAMUR. Cicero ad Quint. Frarr. I, 2.

(LV.

suscipiebant , idque SC. TACITUM vocabatur. Jul. Capitolin. Gordian. XII.

LV. Eodem ritu etiam fub Imperatoribus LV. Hoc condita funt S.C. nifi quod princeps oratio- nie

etiä fub nem permitteret, & senatores plerumque pe- Imperadibus irenc in principis fententiam. Quin co toribus prolapsa erat Senatorum adulatio, ut oratio fa&ae nes principum æque ac Senatorum , illis blandientium , plerumque adclamationibus exciperent. Plin. Epift. Īv, 9. quæ etiam, ne perÅret adulationis memoria, in acta referebantur. Idem Panegyr. LXXXV. Plura exempla occurrunt in fcriptoribus hiftoriæ Augustz , quæ collegit Briffon, de Form.II, p. 87.

LVI. Enimveto , quemadmodum hæc fe- LVI. Row natusconsulta non nisi ideo invenerant Impe- principais ratores, ut viderentur veterem fenatus auctoritatem libertatemque reipublicæ cueri ; ita ea fictione tantisper opus fuit, dum servitute ti paullatim adsuevissent Romani. Hinc coeperunt fenfim Imperatores rescribere, editifque constitucionibus leges veteres abrogare, novas inducere , irrogare privilegia, ornnia

que, ut paucis dicam, pro lubitu decernete. Refcriptis illis principum vel ad libellos five magistratuum , five universitatum , five privatorum refpondebatur , & tunc ifta EPISTOLÆ seu LITTERÆ; La 3. S. l. D. the tefte L. 31. D. de re judic. illa SANCTIO. NES PRAGMATIC.; L.7. $. 1. C. de dire refcript. ( Græcis enim #paypafixa', dicunstur refcripta, uti Latinis falta: Jul. Capindfin, in Macrin. Cap. XIIL) hæc denique ADNOTATIONES , vel SUBNOTATIONES dicebantur. L. 6. seq. C. de div. refcr. L. L C. de prec. Imp. ofer. Libellorum integra exem.

« PreviousContinue »